Austria Wskaźnik otyłości (dorośli)

Wskaźnik otyłości mierzy odsetek populacji z nadmierną kumulacją tkanki tłuszczowej, która stanowi istotne ryzyko dla zdrowia. W przypadku dorosłych wskaźnik ten jest zazwyczaj definiowany za pomocą wskaźnika masy ciała (BMI), który jest prostym stosunkiem masy ciała do wzrostu. Osobę klasyfikuje się jako otyłą, jeśli jej BMI wynosi 30 kg/m² lub więcej. Na przykład dorosły ważący 92 kg (203 funty) przy wzroście 1,75 m (5,7 stopy) miałby BMI równe 30. W przypadku dzieci i młodzieży w wieku od 5 do 19 lat definicja jest bardziej złożona i zależy od wieku oraz płci, wykorzystując odchylenia standardowe od wzorców wzrostu Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Konkretnie, otyłość dziecięcą definiuje się jako wartość BMI dla danego wieku, która jest o ponad 2 odchylenia standardowe powyżej mediany. Statystyka ta służy jako główny marker ryzyka chorób niezakaźnych, w tym chorób serca, cukrzycy typu 2 i różnych nowotworów. Chociaż BMI jest miarą zastępczą tkanki tłuszczowej, pozostaje najbardziej praktycznym narzędziem do identyfikacji trendów zdrowotnych na poziomie populacji.

Głównymi źródłami danych o otyłości na świecie są Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) oraz NCD Risk Factor Collaboration (NCD-RisC), które syntetyzują dane z tysięcy badań reprezentatywnych dla populacji. Dane są gromadzone poprzez krajowe badania stanu zdrowia (HES), w których wzrost i waga są mierzone przez przeszkolonych specjalistów, lub wywiady zdrowotne (HIS), w których uczestnicy sami zgłaszają swoje pomiary. Dane mierzone są uważane za złoty standard, ponieważ samodzielne zgłaszanie często prowadzi do niedoszacowania otyłości z powodu zawyżania wzrostu i zaniżania wagi przez badanych. Zaawansowane hierarchiczne modele bayesowskie są wykorzystywane do tworzenia ustandaryzowanych szacunków dla poszczególnych krajów, uwzględniając różnice w czasie i metodologii badań. Istotnym ograniczeniem jest uniwersalny próg BMI, który może nie odzwierciedlać dokładnie ryzyka metabolicznego we wszystkich grupach etnicznych. Ostatnie badania sugerują, że populacje azjatyckie mogą doświadczać wyższego ryzyka zdrowotnego przy niższych poziomach BMI niż osoby pochodzenia europejskiego.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) oraz Institute for Health Metrics and Evaluation (IHME) często podają nieco inne wartości ze względu na różnice w modelowaniu statystycznym i włączanie różnych lokalnych danych z badań.

Wskaźnik otyłości poniżej 5% jest uważany za bardzo niski według międzynarodowych standardów zdrowotnych, podczas gdy wskaźniki przekraczające 20% wskazują na znaczące wyzwanie dla zdrowia publicznego. Najnowsze dane pokazują, że średnia światowa dla dorosłych wynosi około 16%, a każda wartość znacznie powyżej tej mediany sugeruje potrzebę pilnych interwencji politycznych.

Występowanie otyłości wzrosło dramatycznie na całym świecie w ciągu ostatnich kilku dekad, podwajając się u dorosłych i czterokrotnie zwiększając u młodzieży od lat 90. XX wieku. Obecne szacunki wskazują, że ponad miliard ludzi na świecie żyje z otyłością, w tym około 890 milionów dorosłych i 160 milionów dzieci. Ten wzrost był niegdyś postrzegany jako zjawisko krajów o wysokim dochodzie, ale najnowsze dostępne dane pokazują, że wskaźniki rosną najszybciej w krajach o niskim i średnim dochodzie. Ta globalna zmiana jest napędzana przez transformację żywieniową, w której tradycyjne diety są zastępowane przez gęstą energetycznie, wysoko przetworzoną żywność, wraz ze spadkiem aktywności fizycznej spowodowanym urbanizacją i siedzącym trybem pracy. W wielu regionach wzrost otyłości zbiega się z utrzymującym się niedożywieniem, tworząc podwójne obciążenie niedożywieniem w tych samych społecznościach. Chociaż w niektórych krajach o wysokim dochodzie zaobserwowano spowolnienie tempa wzrostu, ogólna trajektoria globalna pozostaje wzrostowa. Prognozy sugerują, że bez skoordynowanej interwencji ponad połowa światowej populacji może mieć nadwagę lub otyłość do 2035 roku.

Regionalne dysproporcje w otyłości są wyraźne, odzwierciedlając różnice w rozwoju gospodarczym, kulturowych praktykach żywieniowych i środowiskach miejskich. Najwyższe wskaźniki na świecie odnotowuje się w państwach wyspiarskich Pacyfiku, gdzie prewalencja może przekraczać 45% w krajach takich jak Samoa Amerykańskie i Nauru. Bliski Wschód i Afryka Północna również zgłaszają wysokie poziomy, a w wielu krajach wskaźniki przekraczają 30% z powodu szybkiej urbanizacji i zmian w diecie. W regionach o wysokim dochodzie, takich jak Ameryka Północna, około 42% dorosłych w Stanach Zjednoczonych żyje z otyłością. Z kolei najniższe wskaźniki występują zazwyczaj w Azji Południowo-Wschodniej i Afryce Subsaharyjskiej, często utrzymując się poniżej 10%. Jednak regiony te doświadczają obecnie najszybszych rocznych wskaźników wzrostu. Wiele z tych narodów stoi teraz przed złożonym wyzwaniem zarządzania wysokim poziomem chorób zakaźnych przy jednoczesnym wzroście kosztów chorób przewlekłych związanych z otyłością.