Namibia Gęstość zaludnienia

Gęstość zaludnienia mierzy intensywność osadnictwa ludzkiego na określonym obszarze geograficznym. Oblicza się ją, dzieląc całkowitą liczbę mieszkańców przez całkowitą powierzchnię lądu, zazwyczaj wyrażaną w osobach na kilometr kwadratowy lub milę kwadratową. Wskaźnik ten pomaga badaczom i decydentom zrozumieć poziom urbanizacji, zapotrzebowanie na zasoby oraz ślad ekologiczny populacji. Służy jako fundamentalny miernik w planowaniu urbanistycznym, zarządzaniu kryzysowym i naukach o środowisku. Choć prosty w obliczeniu, zapewnia jedynie powierzchowny obraz rozmieszczenia ludzi na świecie. Nie uwzględnia on dystrybucji wewnętrznej, co oznacza, że kraj z rozległymi niezamieszkanymi pustyniami i jedną hiper-gęstą metropolią może mieć taką samą średnią gęstość jak kraj z równomiernie rozproszoną populacją wiejską. Ponieważ opiera się na powierzchni lądu, a nie na powierzchni całkowitej, wyklucza główne śródlądowe zbiorniki wodne, takie jak jeziora i zbiorniki, aby zapewnić, że liczba ta odzwierciedla przestrzeń nadającą się do zamieszkania.

Dane pochodzą głównie z krajowych urzędów statystycznych, które przeprowadzają fizyczne liczenie lub badania oparte na rejestrach, zazwyczaj co 10 lat. Między tymi cyklami organizacje międzynarodowe, takie jak Wydział Ludności ONZ i Bank Światowy, dostarczają roczne szacunki oparte na współczynnikach urodzeń, zgonów i danych o migracjach. Mianownik, czyli powierzchnia lądu, jest definiowany przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) i wyklucza śródlądowe zbiorniki wodne, aby zapewnić dokładniejszy pomiar przestrzeni osiedleńczej. Jednym z ograniczeń jest problem modyfikowalnej jednostki powierzchniowej, gdzie rozmiar i kształt granicy mogą drastycznie zmienić wynikową wartość gęstości. Ponadto średnie krajowe często maskują ekstremalne różnice wewnętrzne; na przykład średnia kraju może być niska, podczas gdy jego stolica jest niezwykle zatłoczona. Szacunki te są aktualizowane w miarę udostępniania nowych danych ze spisów powszechnych lub rejestrów administracyjnych w międzynarodowych bazach danych.

Rozbieżności często pojawiają się między ONZ a Bankiem Światowym ze względu na różne definicje granic powierzchni lądu oraz odmienne modele szacowania populacji w połowie roku. Niektóre źródła uwzględniają terytoria sporne lub określone regiony administracyjne w swoich obliczeniach powierzchni lądu, podczas gdy inne je wykluczają.

Globalna średnia gęstość wynosi około 60 osób na km² (155 osób na milę kw.). Gęstości powyżej 500 osób na km² (1295 osób na milę kw.) są uważane za wysokie i zazwyczaj wskazują na wysoką urbanizację, podczas gdy poniżej 5 osób na km² (13 osób na milę kw.) wskazuje na rzadkie osadnictwo.

Najnowsze dane globalne wskazują na stały wzrost średniej gęstości zaludnienia napędzany ogólnym wzrostem populacji, nawet jeśli tempo wzrostu zwalnia w wielu regionach. Najważniejszym trendem jest przesunięcie z gęstości wiejskiej na miejską; obecne szacunki pokazują, że ponad 50 procent ludności świata mieszka obecnie na obszarach miejskich. Ta koncentracja tworzy punkty zapalne gęstości w regionach przybrzeżnych i głównych dolinach rzecznych. Podczas gdy średnie globalne rosną, niektóre narody w Europie Wschodniej i Azji Wschodniej doświadczają spadków gęstości z powodu kurczących się populacji. Odwrotnie, gęstość w Afryce Subsaharyjskiej i Azji Południowej nadal gwałtownie rośnie. W wielu krajach rozwijających się gęstość rośnie najostrzej w nieformalnych osiedlach w obrębie dużych miast, wywierając ogromną presję na infrastrukturę i systemy zdrowia publicznego. Technologia i budownictwo pionowe pozwalają na wyższe gęstości w miastach rozwiniętych, podczas gdy zmiany klimatu zaczynają wymuszać migrację z gęsto zaludnionych obszarów przybrzeżnych do regionów śródlądowych, co może zmienić globalne mapy gęstości w nadchodzących dekadach.

Różnice regionalne są wyraźne, przy czym Azja utrzymuje najwyższą średnią gęstość ze względu na ogromne populacje w Indiach, Chinach i Bangladeszu. Bangladesz pozostaje jednym z najgęściej zaludnionych krajów niebędących miastami-państwami, przekraczając 1100 osób na km² (2849 osób na milę kw.). W przeciwieństwie do tego, Oceania i Ameryka Północna mają znacznie niższe średnie, często poniżej 5 osób na km² (13 osób na milę kw.) w krajach takich jak Australia i Kanada ze względu na rozległe, niezdatne do zamieszkania terytoria północne lub pustynne. Europa wykazuje umiarkowaną, stabilną gęstość, ale z wysoką lokalną koncentracją w centralnym korytarzu rozciągającym się od Anglii po Włochy. Małe państwa wyspiarskie i miasta-państwa, takie jak Singapur czy Monako, reprezentują ekstremalnie wysoki poziom, z gęstościami często przekraczającymi 8000 osób na km² (20 720 osób na milę kw.). Afryka Subsaharyjska jest najszybciej rozwijającym się regionem pod względem gęstości, szczególnie w regionie Wielkich Jezior i Zatoki Gwinejskiej.