San Marino Wskaźnik urodzeń

Wskaźnik urodzeń, a konkretnie surowy współczynnik urodzeń (CBR), mierzy liczbę żywych urodzeń występujących w określonej populacji w danym okresie, zazwyczaj w ciągu jednego roku. Jest on wyrażany jako liczba żywych urodzeń na 1000 mieszkańców. Wskaźnik ten jest określany jako surowy, ponieważ odnosi liczbę urodzeń do całej populacji — w tym mężczyzn, dzieci i osób starszych, które nie są biologicznie zdolne do rodzenia dzieci — zamiast koncentrować się wyłącznie na populacji w wieku rozrodczym. Służy on jako podstawowy element obliczania naturalnego wzrostu populacji, który jest matematyczną różnicą między wskaźnikiem urodzeń a wskaźnikiem zgonów. Chociaż zapewnia on ogólny obraz dzietności w kraju, jest wysoce wrażliwy na strukturę wiekową populacji. Populacja z wysokim odsetkiem młodych dorosłych naturalnie wykaże wyższy surowy współczynnik urodzeń niż populacja starzejąca się, nawet jeśli indywidualne preferencje dotyczące dzietności są podobne. To czyni go kluczowym narzędziem dla planistów urbanistycznych, dostawców opieki zdrowotnej i decydentów do szacowania przyszłych potrzeb w zakresie infrastruktury i usług.

Gromadzenie danych dotyczących wskaźników urodzeń opiera się głównie na systemach rejestracji stanu cywilnego i statystyki życiowej (CRVS), które rejestrują każde urodzenie za pomocą aktów prawnych. W wielu krajach o wysokim dochodzie systemy te są niemal powszechne i bardzo dokładne. Jednak w regionach, gdzie infrastruktura rejestracyjna jest słabiej rozwinięta, organizacje międzynarodowe, takie jak ONZ i Bank Światowy, polegają na badaniach gospodarstw domowych, takich jak badania demograficzne i zdrowotne (DHS) lub wielowskaźnikowe badania klastrowe (MICS). W badaniach tych pyta się kobiety o ich historię reprodukcyjną w celu oszacowania liczby urodzeń. Metody szacowania pośredniego są również stosowane do danych ze spisów powszechnych, gdy rejestracja jest niepełna. Istotnym ograniczeniem jest opóźnienie w raportowaniu, gdzie agregacja danych z odległych obszarów może zająć kilka lat. Dodatkowo, w niektórych kontekstach, urodzenia kończące się wczesnym zgonem noworodka mogą pozostać niezarejestrowane, co prowadzi do niedoszacowania rzeczywistego wskaźnika urodzeń.

Rozbieżności często pojawiają się między Wydziałem Ludnościowym ONZ a krajowymi urzędami statystycznymi ze względu na różne metody wygładzania danych lub korygowania niedostatecznego raportowania. Bank Światowy zazwyczaj harmonizuje te dane, wykorzystując World Population Prospects ONZ jako główne źródło odniesienia.

Surowy współczynnik urodzeń powyżej 30 na 1000 jest ogólnie uważany za wysoki, typowy dla szybko rosnących populacji. Wskaźniki między 15 a 30 są umiarkowane, podczas gdy wskaźniki poniżej 15 są uważane za niskie i często wiążą się ze starzeniem się lub kurczeniem się populacji.

Globalny wskaźnik urodzeń znajduje się na stałej trajektorii spadkowej od kilku dekad. Ostatnie dane wskazują, że średnia światowa znacznie spadła od połowy XX wieku, kiedy wynosiła ponad 30 na 1000. Obecne szacunki określają średnią światową na poziomie około 17 do 18 urodzeń na 1000 osób. Spadek ten przypisuje się szeregowi czynników, w tym zwiększonemu dostępowi kobiet do edukacji, powszechnej dostępności metod antykoncepcyjnych oraz przejściu z gospodarek rolniczych na przemysłowe i oparte na usługach, gdzie dzieci nie są już postrzegane jako niezbędna siła robocza. Urbanizacja również odgrywa kluczową rolę, ponieważ koszty wychowania dzieci są zazwyczaj wyższe w miastach. Nawet w regionach, które historycznie utrzymywały wysoką dzietność, takich jak części Azji Południowej i Ameryki Łacińskiej, wskaźniki urodzeń spadły w kierunku poziomu zastępowalności lub poniżej niego. Ta globalna zmiana prowadzi do znaczącej transformacji demograficznej charakteryzującej się starzeniem się globalnej populacji i prognozowanym spowolnieniem tempa wzrostu całkowitej populacji ludzkiej w nadchodzącym stuleciu.

Uderzające dysproporcje regionalne pozostają znakiem rozpoznawczym globalnej demografii. Afryka Subsaharyjska nadal odnotowuje najwyższe wskaźniki urodzeń, przy czym w wielu krajach przekraczają one 35 urodzeń na 1000 osób. W przeciwieństwie do tego, kraje Azji Wschodniej i wiele narodów europejskich zgłaszają jedne z najniższych wskaźników w historii, często spadające poniżej 10 na 1000. W krajach takich jak Korea Południowa i Japonia wskaźniki urodzeń osiągnęły rekordowo niskie poziomy, co skłoniło rządy do interwencji mających na celu zachęcanie do zakładania rodzin. Bogatsze regiony o wysokim dochodzie wykazują zazwyczaj znacznie niższe wskaźniki urodzeń w porównaniu z regionami o niskim dochodzie, gdzie wysoka śmiertelność niemowląt i ograniczone systemy zabezpieczenia społecznego często skutkują większymi rozmiarami rodzin. Kraje o średnim dochodzie w Ameryce Łacińskiej i Azji Południowo-Wschodniej doświadczają obecnie szybkiego spadku, zbliżając się do wzorców niskich wskaźników obserwowanych na Zachodzie. Te różnice tworzą zróżnicowany globalny krajobraz szybkiego wzrostu w niektórych obszarach i stagnacji demograficznej w innych.