Uganda Powierzchnia lasów

Wskaźnik powierzchni lasów mierzy całkowity obszar lądu pokryty lasami, zdefiniowany przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) jako ląd o powierzchni ponad 0,005 km² (0,0019 mili kw.) z drzewami wyższymi niż 5 m (16 stóp) i zwarciem koron powyżej 10%. Definicja ta wymaga, aby ląd nie był wykorzystywany głównie do celów rolniczych lub urbanistycznych. Obejmuje ona zarówno lasy regenerujące się naturalnie, jak i lasy sadzone, takie jak plantacje drewna założone w celu produkcji surowca. Jednakże wyraźnie wyklucza plantacje drzew owocowych, segmenty palm olejowych oraz systemy agroleśne, w których uprawy są prowadzone pod okapem drzew. Wskaźnik uwzględnia obszary tymczasowo pozbawione drzewostanu — z powodu wyrębu lub naturalnych zakłóceń — pod warunkiem, że oczekuje się ich regeneracji. Służy jako fundamentalny miernik oceny globalnej różnorodności biologicznej, zdolności do sekwestracji węgla oraz skuteczności polityki ochrony środowiska na szczeblu krajowym i międzynarodowym.

Gromadzenie danych jest koordynowane głównie przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w ramach Globalnej Oceny Zasobów Leśnych (FRA). Proces ten opiera się na połączeniu krajowych inwentaryzacji lasów dostarczanych przez państwa członkowskie oraz analizy teledetekcyjnej. Raporty krajowe są przygotowywane przez oficjalnych korespondentów przy użyciu badań terenowych, choć częstotliwość tych aktualizacji różni się w zależności od kraju. Aby zapewnić globalną spójność, FAO wykorzystuje obrazy satelitarne do weryfikacji zgłoszonych danych i uzupełniania luk. Głównym ograniczeniem jest zróżnicowanie jakości danych; podczas gdy niektóre narody dostarczają aktualizacje co kilka lat, inne mogą polegać na badaniach przeprowadzonych ponad 10 lat temu. Dodatkowo różnice między definicjami użytkowania gruntów a danymi o pokryciu terenu mogą prowadzić do sprzecznych szacunków między międzynarodowymi platformami monitorującymi, ponieważ zamierzone użytkowanie i fizyczna obecność drzew to odrębne mierniki.

Podczas gdy FAO pozostaje głównym źródłem oficjalnych danych o użytkowaniu gruntów, Global Forest Watch (GFW) dostarcza roczne szacunki pokrywy drzewnej oparte wyłącznie na obserwacjach satelitarnych. GFW często raportuje wyższe liczby strat, ponieważ uwzględnia tymczasowe usunięcia, takie jak wyręby, które FAO klasyfikuje jako nadal będące lasem, jeśli ląd ma odrosnąć.

Globalnym punktem odniesienia dla zdrowych ekosystemów lądowych jest około 31% całkowitej powierzchni lądu. Roczna zmiana netto powierzchni lasów jest uważana za dodatnią, jeśli zyski z zalesiania i naturalnej ekspansji przewyższają straty z wylesiania, choć ochrona lasów pierwotnych jest najwyższym priorytetem dla bioróżnorodności.

Aktualne szacunki wskazują, że świat posiada całkowitą powierzchnię lasów wynoszącą około 41 milionów km² (16 milionów mil kw.), co pokrywa około 31% globalnej powierzchni lądu. Choć świat nadal traci powierzchnię lasów, tempo straty netto znacznie spowolniło w ciągu ostatnich kilku dekad. Ostatnie dane pokazują, że roczna strata netto spadła z 78 000 km² (30 116 mil kw.) w latach 90. do około 47 000 km² (18 147 mil kw.) w ostatniej dekadzie. Trend ten jest napędzany przez połączenie ograniczonego wylesiania w niektórych krajach tropikalnych oraz znacznego wzrostu powierzchni lasów w regionach o klimacie umiarkowanym poprzez naturalną ekspansję i wielkoskalowe inicjatywy sadzenia. Pomimo tego spowalniającego tempa, utrata pierwotnych lasów tropikalnych pozostaje krytycznym problemem, ponieważ ekosystemy te są niezastąpione dla magazynowania węgla i bioróżnorodności.

Rozmieszczenie lasów jest wysoce nierównomierne, a zaledwie pięć krajów — Rosja, Brazylia, Kanada, Stany Zjednoczone i Chiny — posiada 54% całkowitej powierzchni lasów na świecie. Europa, włączając Rosję, posiada największy udział regionalny wynoszący 25%, podczas gdy Ameryka Południowa ma najwyższy odsetek lesistości w stosunku do swojej powierzchni lądu wynoszący 49%. W ciągu ostatnich 30 lat trendy regionalne ostro się rozeszły: Afryka i Ameryka Południowa doświadczyły największych strat netto powierzchni lasów z powodu ekspansji rolnictwa i wyrębu. Z kolei Azja odnotowała znaczne zyski netto, w dużej mierze napędzane przez masowe programy zalesiania w Chinach. Kraje o wysokim dochodzie zazwyczaj wykazują stabilne lub rosnące obszary leśne, podczas gdy tropikalne regiony o niskim dochodzie nadal borykają się z największą presją wynikającą z przekształcania gruntów pod hodowlę bydła i produkcję soi.