Мијанмар (Бурма) — stanovništvo

Mjanmar ima procenjenu populaciju za 2026. godinu od 55,237,628, što ga svrstava na 27. mesto najmnogoljudnijih nacija na svetu. Zemlja održava umerenu godišnju stopu rasta od približno 0,67%, što odražava ravnotežu između stabilnih stopa fertiliteta i značajne emigracije. Nedavni podaci ukazuju na gustinu naseljenosti od 84,6 ljudi po km² (219,1 po kvadratnoj milji), pri čemu velika većina stanovništva živi u ruralnim područjima. Dok su zvanični podaci iz 2024. zabeležili 54,500,091 osobu, trenutne projekcije pokazuju nastavak ekspanzije uprkos tekućoj regionalnoj nestabilnosti i raseljavanju.

Demografska istorija Mjanmara duboko je povezana sa njegovom kolonijalnom prošlošću i kasnijim unutrašnjim sukobima. Nakon sticanja nezavisnosti od britanske vlasti 1948. godine, nacija je doživela period relativno brzog rasta, uprkos političkim promenama. Implementacija 'Burmanskog puta u socijalizam' početkom 1960-ih izolovala je zemlju, ali je stanovništvo nastavilo da se širi jer su poljoprivredne zajednice ostale okosnica ekonomije. Do kraja 20. veka, Mjanmar se etablirao kao jedan od većih demografskih entiteta u kontinentalnoj jugoistočnoj Aziji. Poslednjih decenija, istorijski događaji kao što su ustanak 1988. godine i političke reforme koje su počele oko 2011. godine uticali su na kretanje stanovništva. Međutim, vojni udar 2021. godine i kasniji građanski nemiri značajno su uticali na demografsku stabilnost, dovodeći do povećanog unutrašnjeg raseljavanja i priliva izbeglica preko granica u susedne zemlje poput Tajlanda i Indije. Ovi društveno-politički faktori, u kombinaciji sa istorijskim zdravstvenim izazovima, istorijski su držali očekivani životni vek nižim nego kod mnogih regionalnih vršnjaka, koji se trenutno nalazi na 175. mestu u svetu sa 67,1 godinom.

Mjanmar trenutno beleži stopu rasta od 0,67%, cifru koja je usporila tokom poslednjih nekoliko decenija dok zemlja prelazi ka modernijem demografskom profilu. Stopa fertiliteta iznosi 2,1 rođenja po ženi, što je upravo na nivou zamene. Ovo odražava prelazak sa višeg fertiliteta viđenog sredinom 20. veka ka manjim porodicama, vođen povećanim pristupom zdravstvenoj zaštiti i promenjenim ekonomskim očekivanjima u urbanim i ruralnim sredinama. Buduće projekcije sugerišu da će, iako će stanovništvo nastaviti da raste u bliskoj budućnosti, tempo rasta verovatno ostati ograničen visokim stopama emigracije. Mnogi mladi građani traže prilike za zapošljavanje u susednim ekonomijama jugoistočne Azije, što utiče na lokalnu radnu snagu i starosnu strukturu. Ako se trenutni trendovi fertiliteta i migracija nastave, očekuje se da će se stanovništvo dodatno stabilizovati, iako tekuća unutrašnja kriza ostaje kritična varijabla u određivanju dugoročnog demografskog zdravlja i obrazaca naseljavanja.

Procenjena gustina naseljenosti za 2026. godinu je 84,6 ljudi po km² (219,1 po kvadratnoj milji), što je relativno nisko za jugoistočnu Aziju, odražavajući prostran pejzaž sa značajnom ruralnom koncentracijom.

Sa urbanom populacijom od samo 30,4%, Mjanmar ostaje jedna od najmanje urbanizovanih nacija na svetu, jer većina njegovih građana živi u poljoprivrednim selima i malim gradovima.

U globalnom pejzažu, Mjanmar zauzima 27. poziciju po broju stanovnika, što ga svrstava među najznačajnije nacije srednje veličine u svetu. Unutar Azije, on je 12. po veličini od 49 zemalja, dok na podregionalnom nivou zauzima 5. mesto od 11 zemalja u jugoistočnoj Aziji. To ga stavlja iza većih suseda kao što su Indonezija, Filipini, Vijetnam i Tajland, ali značajno ispred Kambodže i Laosa po ukupnom broju stanovnika. Kada se poredi gustina, Mjanmar je relativno retko naseljen sa 84,6 ljudi po km² (219,1 po kvadratnoj milji), zauzimajući 118. mesto na globalnom nivou. To je mnogo niže od ekstremnih gustina koje se nalaze u susednom Bangladešu ili Indiji. Štaviše, njegova stopa urbanizacije od 30,4% jedna je od najnižih u svetu, rangirajući se na 193. mestu globalno. Ovo naglašava jedinstvenu poziciju Mjanmara kao zemlje koja je demografski značajna, ali ostaje pretežno agrarna u poređenju sa visoko urbanizovanim pejzažima Tajlanda ili Malezije.