Almanya Sabit Genişbant Abonelikleri

Geniş bant abonelikleri, kamuya açık internete olan aktif, yüksek hızlı bağlantıların sayısını ölçer. Uluslararası Telekomünikasyon Birliği (ITU) tarafından belirlenen standart tanıma göre, bir bağlantının geniş bant olarak sınıflandırılması için minimum 256 kbit/s indirme hızı sağlaması gerekir. Bu gösterge; Dijital Abone Hattı (DSL), kablolu modem, Eve Kadar Fiber (FTTH), uydu geniş bant ve karasal sabit kablosuz erişim (FWA) dahil olmak üzere çeşitli teknolojileri kapsar. Bir ülkenin dijital altyapısını ve nüfusunun küresel dijital ekonomiye katılmaya hazır olup olmadığını değerlendirmek için kritik bir metrik görevi görür. Metrik genellikle toplam sayı veya 100 kişi başına yaygınlık oranı olarak rapor edilir. Tarihsel tanımlar genellikle kablolu bağlantılara odaklansa da, modern raporlama, bağlantının kapsamlı bir görünümünü sağlamak için sabit geniş bant ve aktif mobil geniş bant abonelikleri arasında sıklıkla ayrım yapar. Abonelikler, ulusal telekomünikasyon ağının toplam kapasitesini yansıtacak şekilde hem konut hesaplarını hem de işletmeler veya devlet kuruluşları tarafından kullanılanları içerir.

Geniş bant aboneliklerine ilişkin veriler, temel olarak Uluslararası Telekomünikasyon Birliği (ITU) tarafından ulusal düzenleyici makamlara ve telekomünikasyon bakanlıklarına dağıtılan yıllık anketler aracılığıyla toplanır. Bu ulusal organlar, kendi yetki alanları dahilinde faaliyet gösteren İnternet Servis Sağlayıcıları (İSS'ler) tarafından sağlanan rakamları derler. Bazı durumlarda veriler, ulusal hanehalkı anketleri ve Dünya Bankası tahminleri ile desteklenir. Önemli bir sınırlama, ülkelerin 'yüksek hızı' nasıl tanımladıklarındaki farklılıktır; birçok gelişmiş ülke iç eşiklerini 25 Mbit/s veya 100 Mbit/s'ye çıkarırken, uluslararası veri setleri hala 256 kbit/s temel çizgisini kullanmaktadır. Ek olarak, istatistikler bireysel kullanıcı sayısından ziyade sözleşme sayısını yansıtır; birçok bölgede tek bir hanehalkı aboneliği beş veya daha fazla kişi için internet erişimi sağlayabilir. Raporlama boşlukları olan ülkeler için son veriler genellikle model tabanlı tahminler ve doğrusal ekstrapolasyonlar kullanılarak oluşturulur.

ITU birincil küresel otorite olsa da, OECD üye ülkeleri için veri sınırları ve donanım maliyetleri hakkında ayrıntılar içeren daha ayrıntılı veriler sağlar. Farklı raporlama döngüleri veya bazı ulusal sayımlara 'ücretsiz' halka açık Wi-Fi noktalarının dahil edilmesi nedeniyle Dünya Bankası ile ulusal ajanslar arasında tutarsızlıklar oluşabilir.

100 kişi başına 30'u aşan sabit geniş bant yaygınlık oranı, genellikle gelişmiş ekonomilere özgü yüksek bir oran olarak kabul edilir. Gelişmekte olan ülkelerde, mobil geniş bant yaygınlığının sabit geniş bant yaygınlığını büyük ölçüde aştığı bir değişim, mobil öncelikli bir altyapı stratejisine işaret eder.

Son veriler, sabit geniş bant aboneliklerinin son beş yılda yıllık ortalama yüzde 5,9 oranında büyümesiyle küresel bağlantıda güçlü bir genişleme olduğunu göstermektedir. Toplam sabit abonelikler, büyük ölçüde devasa bir teknolojik geçişin etkisiyle 1,5 milyarı aşmıştır. Bakır tabanlı DSL gibi eski teknolojiler, kullanıcılar daha hızlı alternatiflere geçtikçe yıllık yaklaşık yüzde 12,1 oranında azalmaktadır. Eve kadar fiber artık pazara hakimdir ve küresel olarak tüm sabit bağlantıların yaklaşık yüzde 72,68'ini oluşturmaktadır. Eş zamanlı olarak, 5G teknolojisinin yükselişi, önümüzdeki yıllarda yeni bağlantıların yüzde 35'inden fazlasını oluşturması beklenen Sabit Kablosuz Erişimde (FWA) bir patlamayı tetiklemiştir. Uydu geniş bant da, alçak dünya yörüngesi takımyıldızlarının uzak ve yetersiz hizmet alan bölgeler için yeni seçenekler sunmasıyla yıllık yüzde 41'den fazla artarak önemli bir büyüme yaşamaktadır. Bu ilerlemeye rağmen, bağlantı hızı ve kalitesi kentsel ve kırsal nüfuslar arasında önemli ölçüde farklılık gösterdiğinden 'geniş bant uçurumu' bir zorluk olmaya devam etmektedir.

Geniş bant benimsenmesindeki bölgesel farklılıklar belirgindir ve daha geniş ekonomik eşitsizlikleri yansıtır. Yüksek gelirli ülkelerde 100 kişi başına ortalama yaklaşık 38 sabit abonelik düşerken, düşük gelirli ülkelerde yaygınlık oranları genellikle sıfıra yakındır. Asya-Pasifik bölgesi, Çin ve Hindistan'daki hızlı altyapı dağıtımının öncülüğünde şu anda en büyük pazar payına sahiptir. Avrupa'da İspanya gibi ülkeler, tam fiber kapsama alanı lehine eski bakır ağları devre dışı bırakmada lider konumuna gelmiştir. Aksine, Afrika ve Güney Asya'nın birçok yerinde mobil geniş bant, internet erişiminin birincil ve genellikle tek aracı olarak hizmet vermektedir; Bağımsız Devletler Topluluğu'nda (BDT) mobil yaygınlık 100 kişi başına yaklaşık 147'ye ulaşmıştır. Mobil veriye olan bu bölgesel bağımlılık, genellikle geniş veya az gelişmiş arazilerde fiziksel kablo döşemenin yüksek maliyetinden kaynaklanmakta ve kablosuz çözümleri evrensel bağlantıya giden en uygulanabilir yol haline getirmektedir.