Kuveyt Doğum Oranı

Doğum oranı, özellikle Kaba Doğum Oranı (CBR), belirli bir nüfusta belirli bir dönemde, genellikle bir yıl içinde meydana gelen canlı doğum sayısını ölçer. 1.000 kişi başına düşen canlı doğum sayısı olarak ifade edilir. Bu gösterge kaba olarak kategorize edilir çünkü doğumları, biyolojik olarak doğum yapma kapasitesine sahip olmayan erkekler, çocuklar ve yaşlılar da dahil olmak üzere tüm nüfusla ilişkilendirir; sadece çocuk doğurma riski altındaki nüfusa odaklanmaz. Doğum oranı ile ölüm oranı arasındaki matematiksel fark olan doğal nüfus artışının hesaplanmasında temel bir bileşen olarak hizmet eder. Bir ülke içindeki doğurganlığın geniş bir anlık görüntüsünü sunsa da, nüfusun yaş yapısına karşı oldukça hassastır. Genç yetişkin oranı yüksek olan bir nüfus, bireysel doğurganlık tercihleri benzer olsa bile, yaşlanan bir nüfusa göre doğal olarak daha yüksek bir kaba doğum oranı sergileyecektir. Bu, şehir plancıları, sağlık hizmeti sağlayıcıları ve politika yapıcılar için gelecekteki altyapı ve hizmet ihtiyaçlarını tahmin etmede hayati bir araçtır.

Doğum oranları için veri toplama, temel olarak her doğumu yasal sertifikalar aracılığıyla kaydeden Sivil Kayıt ve Hayati İstatistik (CRVS) sistemlerine dayanır. Birçok yüksek gelirli ülkede bu sistemler neredeyse evrenseldir ve oldukça doğrudur. Ancak, kayıt altyapısının daha az gelişmiş olduğu bölgelerde, Birleşmiş Milletler ve Dünya Bankası gibi uluslararası kuruluşlar, Demografik ve Sağlık Anketleri (DHS) veya Çok Göstergeli Küme Anketleri (MICS) gibi hanehalkı anketlerine güvenirler. Bu anketler, doğum sayılarını tahmin etmek için kadınlara üreme geçmişlerini sorar. Kayıtların eksik olduğu durumlarda nüfus sayımı verilerine dolaylı tahmin yöntemleri de uygulanır. Önemli bir kısıtlama, uzak bölgelerden gelen verilerin birleştirilmesinin birkaç yıl sürebildiği raporlama gecikmesidir. Ek olarak, bazı durumlarda erken yenidoğan ölümüyle sonuçlanan doğumlar kaydedilmeyebilir ve bu da gerçek doğum oranının olduğundan düşük tahmin edilmesine yol açabilir.

Verileri düzeltme veya eksik raporlamayı ayarlama konusundaki farklı yöntemler nedeniyle Birleşmiş Milletler Nüfus Birimi ile ulusal istatistik ofisleri arasında sıklıkla tutarsızlıklar ortaya çıkar. Dünya Bankası genellikle bu rakamları Birleşmiş Milletler Dünya Nüfus Beklentileri'ni ana referans alarak uyumlu hale getirir.

1.000 kişi başına 30'un üzerindeki kaba doğum oranı genellikle yüksek kabul edilir ve hızla büyüyen nüfuslar için tipiktir. 15 ile 30 arasındaki oranlar orta düzeydedir, 15'in altındaki oranlar ise düşük kabul edilir ve genellikle yaşlanan veya küçülen nüfuslarla ilişkilendirilir.

Küresel doğum oranı birkaç on yıldır tutarlı bir düşüş eğilimindedir. Son veriler, küresel ortalamanın 1.000'de 30'un üzerinde olduğu 20. yüzyılın ortalarından bu yana önemli ölçüde düştüğünü göstermektedir. Mevcut tahminler küresel ortalamayı 1.000 kişi başına yaklaşık 17 ila 18 doğum olarak belirlemektedir. Bu düşüş, kadınların eğitime erişiminin artması, doğum kontrol yöntemlerinin yaygınlaşması ve çocukların artık temel işgücü olarak görülmediği tarımdan sanayi ve hizmet odaklı ekonomilere geçiş gibi çeşitli faktörlere bağlanmaktadır. Şehirleşme de kritik bir rol oynamaktadır, çünkü çocuk yetiştirme maliyeti şehirlerde genellikle daha yüksektir. Güney Asya ve Latin Amerika'nın bazı kısımları gibi tarihsel olarak yüksek doğurganlığı koruyan bölgelerde bile doğum oranları yenilenme seviyesine veya altına düşmüştür. Bu küresel değişim, yaşlanan bir küresel nüfus ve önümüzdeki yüzyılda toplam insan nüfusu artış hızında öngörülen bir yavaşlama ile karakterize edilen önemli bir demografik geçişe yol açmaktadır.

Çarpıcı bölgesel eşitsizlikler küresel demografinin bir özelliği olmaya devam etmektedir. Sahra Altı Afrika, 1.000 kişi başına 35 doğumu aşan birçok ulusla en yüksek doğum oranlarını kaydetmeye devam etmektedir. Buna karşılık, Doğu Asya ülkeleri ve birçok Avrupa ülkesi, genellikle 1.000'de 10'un altına düşen, kaydedilen tarihin en düşük oranlarından bazılarını bildirmektedir. Güney Kore ve Japonya gibi ülkelerde doğum oranları rekor seviyelere düşmüş ve bu durum aile kurmayı teşvik etmek için hükümet müdahalelerine yol açmıştır. Daha zengin, yüksek gelirli bölgeler, yüksek bebek ölümü ve sınırlı sosyal güvenlik sistemlerinin genellikle daha büyük aile boyutlarıyla sonuçlandığı düşük gelirli bölgelere kıyasla çok daha düşük doğum oranları sergilemektedir. Latin Amerika ve Güneydoğu Asya'daki orta gelirli ülkeler şu anda hızlı bir düşüş yaşamakta ve Batı'da görülen düşük oranlı modellere yaklaşmaktadır. Bu varyasyonlar, bazı bölgelerde hızlı büyüme, diğerlerinde ise demografik durgunluktan oluşan çeşitli bir küresel manzara yaratmaktadır.