Chile Lugar ng Kagubatan

Ang forest area indicator ay sumusukat sa kabuuang lawak ng lupa na sakop ng mga kagubatan, na tinukoy ng Food and Agriculture Organization (FAO) bilang lupa na sumasaklaw sa higit sa 0.005 km² na may mga puno na mas mataas sa 5 m at isang canopy cover na higit sa 10%. Ang kahulugang ito ay nangangailangan na ang lupa ay hindi pangunahing ginagamit para sa agrikultura o urban na layunin. Kasama rito ang parehong mga naturally regenerating forests at planted forests, tulad ng mga timber plantations na itinatag para sa produksyon ng kahoy. Gayunpaman, partikular nitong hindi isinasama ang mga fruit tree plantations, oil palm segments, at agroforestry systems kung saan ang mga pananim ay itinatanim sa ilalim ng canopy ng puno. Isinasaalang-alang ng indicator ang mga lugar na pansamantalang walang puno—dahil sa pag-aani o mga natural na pagkagambala—basta't inaasahang muling tutubo ang mga ito. Nagsisilbi itong pangunahing sukatan para sa pagtatasa ng pandaigdigang biodiversity, kapasidad ng carbon sequestration, at ang pagiging epektibo ng mga patakaran sa pagtitipid ng kapaligiran sa parehong pambansa at internasyonal na antas.

Ang pagkolekta ng data ay pangunahing pinamamahalaan ng Food and Agriculture Organization (FAO) sa pamamagitan ng Global Forest Resources Assessment (FRA). Ang prosesong ito ay umaasa sa kumbinasyon ng mga pambansang forest inventories na ibinigay ng mga member states at remote sensing analysis. Ang mga pambansang ulat ay inihahanda ng mga opisyal na correspondent gamit ang ground-based surveys, bagaman ang dalas ng mga update na ito ay nag-iiba-iba bawat bansa. Upang matiyak ang pandaigdigang pagkakapare-pareho, ang FAO ay gumagamit ng satellite imagery upang i-verify ang mga iniulat na pigura at punan ang mga gaps sa data. Ang isang pangunahing limitasyon ay ang pagkakaiba-iba sa kalidad ng data; habang ang ilang bansa ay nagbibigay ng mga update bawat ilang taon, ang iba ay maaaring umaasa sa mga survey na isinagawa mahigit 10 taon na ang nakalipas. Bukod pa rito, ang mga pagkakaiba sa pagitan ng mga land-use definitions at land-cover data ay maaaring humantong sa magkasalungat na mga pagtatantya sa pagitan ng mga internasyonal na monitoring platforms, dahil ang nilalayong paggamit at pisikal na presensya ng puno ay magkaibang sukatan.

Habang ang FAO ay nananatiling pangunahing pinagmumulan para sa opisyal na land-use data, ang Global Forest Watch (GFW) ay nagbibigay ng taunang tree-cover estimates batay lamang sa mga obserbasyon ng satellite. Ang GFW ay madalas na nag-uulat ng mas mataas na mga pigura ng pagkawala dahil kasama rito ang mga pansamantalang pag-alis tulad ng pag-aani na inuuri ng FAO bilang kagubatan pa rin kung ang lupa ay nilalayong muling tubuan.

Ang isang pandaigdigang benchmark para sa malusog na terrestrial ecosystems ay humigit-kumulang 31% ng kabuuang land area. Ang taunang net forest change ay itinuturing na positibo kung ang mga nakuha mula sa afforestation at natural na ekspansyon ay lumampas sa mga pagkawala mula sa deforestation, bagaman ang pagpapanatili ng primary forest ang pinakamataas na priyoridad para sa biodiversity.

Ipinapakita ng mga kasalukuyang pagtatantya na ang mundo ay may kabuuang forest area na humigit-kumulang 41 milyong km² (16 milyong sq mi), na sumasaklaw sa halos 31% ng pandaigdigang land area. Habang patuloy na nawawalan ng forest area ang mundo, ang rate ng net loss ay bumagal nang malaki sa nakalipas na ilang dekada. Ipinapakita ng kamakailang data na ang taunang net loss ay bumaba mula 78,000 km² noong 1990s patungo sa humigit-kumulang 47,000 km² sa pinakabagong dekada. Ang trend na ito ay hinihimok ng kumbinasyon ng nabawasang deforestation sa ilang tropikal na bansa at makabuluhang pagtaas sa forest area sa mga temperate regions sa pamamagitan ng parehong natural na ekspansyon at malakihang planting initiatives. Sa kabila ng bumabagal na rate na ito, ang pagkawala ng primary tropical forests ay nananatiling isang kritikal na alalahanin, dahil ang mga ecosystem na ito ay hindi mapapalitan para sa carbon storage at biodiversity.

Ang pamamahagi ng kagubatan ay lubhang hindi pantay, kung saan limang bansa lamang—Russia, Brazil, Canada, United States, at China—ang nagtataglay ng 54% ng kabuuang forest area sa mundo. Ang Europa, kabilang ang Russia, ang may pinakamalaking regional share sa 25%, habang ang South America ang may pinakamataas na proporsyon ng forest cover kumpara sa land area nito sa 49%. Sa nakalipas na 30 taon, ang mga regional trends ay naghiwalay nang husto: ang Africa at South America ay nakaranas ng pinakamalaking net losses ng forest area dahil sa pagpapalawak ng agrikultura at pagtotroso. Sa kabaligtaran, ang Asia ay nakakita ng mga makabuluhang net gains, na higit na hinihimok ng malalaking reforestation programs sa China. Ang mga bansang may mataas na kita ay karaniwang nagpapakita ng matatag o tumataas na forest areas, habang ang mga low-income tropical regions ay patuloy na nahaharap sa pinakamataas na presyur mula sa land-use conversion para sa pagpapastol ng baka at produksyon ng toyo.