Iran GDP (kasalukuyang US$)

Ang Gross Domestic Product (GDP) ay kumakatawan sa kabuuang halaga ng pera o merkado ng lahat ng tapos na produkto at serbisyo na ginawa sa loob ng mga hangganan ng isang bansa sa isang partikular na panahon. Nagsisilbi itong komprehensibong scorecard ng kalusugang pang-ekonomiya ng isang bansa at ang pangunahing indicator na ginagamit upang tantyahin ang laki ng isang ekonomiya at ang rate ng paglago nito. Kasama sa kalkulasyon ang lahat ng pribado at pampublikong pagkonsumo, mga gastusin ng gobyerno, mga pamumuhunan, mga karagdagan sa mga pribadong imbentaryo, mga bayad na gastos sa konstruksyon, at ang dayuhang balanse ng kalakalan. Sa pamamagitan ng pagsukat sa halaga ng lahat mula sa consumer electronics hanggang sa mga propesyonal na serbisyo, pinapayagan ng GDP ang mga gumagawa ng patakaran at mga mamumuhunan na ihambing ang produktibidad ng ekonomiya ng iba't ibang bansa. Gayunpaman, binibilang lamang nito ang huling produksyon; ang mga intermediate na produkto, tulad ng bakal na ginamit sa paggawa ng kotse, ay hindi kasama upang maiwasan ang double-counting. Bagama't ito ay isang matatag na sukatan ng output, hindi nito isinasaalang-alang ang underground economy, hindi bayad na boluntaryong trabaho, o gawaing bahay. Ipinapakita ng mga kamakailang pagtatantya na ang pandaigdigang GDP ay patuloy na nananatiling sentral na sukatan para sa pagtatasa ng pambansang kaunlaran sa kabila ng mga limitasyon nito sa pagsukat ng kalidad ng buhay o pagpapanatili ng kapaligiran.

Ang data para sa GDP ay pangunahing kinokolekta ng mga pambansang ahensya ng istatistika gamit ang System of National Accounts (SNA), isang framework na binuo ng United Nations, World Bank, at IMF. Mayroong 3 natatanging paraan upang kalkulahin ito: ang production approach, ang income approach, at ang expenditure approach. Karamihan sa mga bansa ay umaasa sa expenditure approach, na naglalagom ng mga gastusin ng mga sambahayan, negosyo, at gobyerno. Pagkatapos ay pinagsasama-sama ng mga internasyonal na organisasyon ang data na ito upang payagan ang mga paghahambing sa pagitan ng mga bansa, na madalas na nagko-convert ng mga lokal na pera sa US dollars. Ang isang makabuluhang limitasyon ay ang informal economy, na nananatiling hindi nakatala sa maraming papaunlad na bansa. Bukod pa rito, ang iba't ibang bansa ay maaaring may magkakaibang antas ng transparency o imprastraktura sa pagkolekta ng data, na humahantong sa mga potensyal na rebisyon habang nagiging available ang mas tumpak na impormasyon sa pamamagitan ng pinakabagong census o mga rekord ng buwis.

Ang World Bank at IMF ay maaaring mag-ulat ng bahagyang magkaibang mga pigura ng GDP dahil gumagamit sila ng iba't ibang exchange rate conversion factors o nag-a-update ng kanilang mga database sa magkaibang oras sa buong fiscal cycle.

Ang taunang paglago ng GDP na 2% hanggang 3% ay karaniwang itinuturing na malusog para sa mga maunlad na ekonomiya, habang ang mga emerging market ay madalas na nagta-target ng 5% hanggang 7%. Ang pagliit ng GDP sa loob ng 2 magkasunod na quarter ay karaniwang hudyat ng isang recession.

Ipinapakita ng mga kasalukuyang pagtatantya na ang pandaigdigang ekonomiya ay dumadaan sa isang panahon ng katamtamang paglago kasunod ng mga makabuluhang historikal na pagkagambala. Habang naging matatag ang ekspansyon, ang transisyon patungo sa mga digital na serbisyo at berdeng enerhiya ay muling humuhubog sa komposisyon ng pandaigdigang output. Ipinapakita ng kamakailang data na ang mga emerging at developing economies ay nag-aambag ng higit sa 50% ng pandaigdigang paglago ng GDP, isang trend na bumilis sa nakalipas na dekada. Ang mga presyur ng implasyon ay nakaapekto sa mga real growth rate sa maraming rehiyon, na nagpilit sa mga central bank na ayusin ang mga patakarang pananalapi na nakakaimpluwensya naman sa pamumuhunan at pagkonsumo. Higit pa rito, ang pag-usbong ng digital economy ay nagpapakita ng mga bagong hamon para sa tradisyonal na accounting, dahil ang mga software at data services ay mas mahirap sukatin kaysa sa pisikal na pagmamanupaktura. Iminumungkahi ng mga proyeksyon na ang pandaigdigang ekonomiya ay patuloy na magsasama-sama pa, bagaman ang mga pagbabago sa kalakalan ay nagdudulot ng mga panganib sa malayang daloy ng mga produkto at serbisyo. Sa pangkalahatan, ang paglipat patungo sa isang ekonomiyang mas nakatuon sa serbisyo at teknolohiya ay nananatiling nangingibabaw na structural trend.

Ang pang-ekonomiyang output ay malaki ang pagkakaiba sa mga heograpikal na rehiyon, na sumasalamin sa mga pagkakaiba sa industriyalisasyon at yaman ng mapagkukunan. Ang mga rehiyong may mataas na kita, tulad ng North America at Western Europe, ay karaniwang nag-uulat ng mataas na absolute GDP figures na hinihimok ng mga advanced services, teknolohiya, at paggastos ng mga mamimili. Sa kabaligtaran, ang East Asia at South Asia ay naging mga pangunahing makina ng pandaigdigang paglago, na may kamakailang data na nagbibigay-diin sa paglipat ng bigat ng ekonomiya patungo sa mga emerging market na ito. Ang Sub-Saharan Africa at mga bahagi ng Latin America ay madalas na nagpapakita ng pabago-bagong pattern ng GDP dahil sa kanilang pag-asa sa mga commodity exports tulad ng langis at mga mineral. Ang mga maliliit na islang bansa o mga landlocked developing countries ay madalas na nahaharap sa mga structural barriers na naglilimita sa kanilang kabuuang output. Ang mga antas ng kita ay nagdidikta rin sa mga trajectory ng paglago; habang ang mga mature na ekonomiya ay madalas na nakakakita ng matatag na paglago sa pagitan ng 1% at 3%, ang mga emerging economies ay maaaring mapanatili ang mga rate na higit sa 5% habang ginagawa nilang moderno ang imprastraktura at pinalalawak ang kanilang mga manggagawa.