Libya Antas ng Pertilidad

Ang Total Fertility Rate (TFR) ay nagsusukat ng average na bilang ng mga anak na magkakaroon ang isang babae sa buong buhay niya kung mararanasan niya ang kasalukuyang age-specific fertility rates at mabubuhay mula sa kapanganakan hanggang sa katapusan ng kanyang reproductive years. Karaniwang kinakalkula para sa mga kababaihang may edad 15 hanggang 49, nagsisilbi itong standard na indicator ng potensyal na paglaki ng populasyon na hiwalay sa kasalukuyang istruktura ng edad ng isang bansa. Hindi tulad ng crude birth rate, na nagbibilang ng kabuuang kapanganakan bawat 1,000 katao, ang TFR ay nagbibigay ng mas malinaw na larawan ng laki ng pamilya at generational replacement. Ang rate na 2.1 ay kinikilala bilang replacement level sa karamihan ng mga modernong lipunan, na kumakatawan sa punto kung saan ang isang populasyon ay eksaktong pinapalitan ang sarili nito nang walang migrasyon. Ang mga halagang mas mataas dito ay nagpapahiwatig ng isang bata at lumalaking populasyon, habang ang mga halagang mas mababa sa 2.1 ay nagmumungkahi ng pagbaba ng populasyon sa hinaharap at isang tumatandang demographic profile. Ang metric na ito ay isang pangunahing tool para sa mga gobyerno sa pagpaplano ng pangmatagalang imprastraktura, pangangalagang pangkalusugan, at patakarang pang-ekonomiya.

Ang data para sa fertility rates ay kinakalap sa pamamagitan ng tatlong pangunahing channel: mga sistema ng civil registration, mga sarbey sa sambahayan, at mga pambansang census. Sa mga binuong bansa, ang mga vital registration system ay nagbibigay ng tumpak at tuluy-tuloy na mga rekord ng bawat kapanganakan. Sa mga rehiyon kung saan ang mga sistemang administratibo ay hindi gaanong matatag, ang mga mananaliksik ay umaasa sa Demographic and Health Surveys (DHS) at Multiple Indicator Cluster Surveys (MICS), na gumagamit ng mga retrospective birth history mula sa mga ininterbyung kababaihan. Ang mga pangunahing internasyonal na organisasyon tulad ng United Nations Population Division at World Bank ay nagtitipon ng mga figure na ito, madalas na naglalapat ng mga mathematical model upang i-harmonize ang data at punan ang mga puwang sa pag-uulat. Kasama sa mga limitasyon ang potensyal na hindi sapat na pag-uulat sa mga rural na lugar, recall bias sa panahon ng mga sarbey, at magkakaibang depinisyon ng live births sa iba't ibang hurisdiksyon. Higit pa rito, ang TFR ay isang synthetic na sukatan; hindi nito sinusubaybayan ang isang partikular na grupo ng mga kababaihan sa paglipas ng panahon kundi lumilikha ng snapshot batay sa kasalukuyang mga kondisyon.

Bagama't ang United Nations at World Bank ay karaniwang nagkakasundo, ang Institute for Health Metrics and Evaluation (IHME) ay madalas na gumagawa ng bahagyang magkakaibang mga pagtatantya dahil sa magkakaibang statistical modeling ng mga hindi naiulat na kapanganakan at iba't ibang pamantayan sa pagsasama ng data.

Ang TFR na 2.1 ang pandaigdigang benchmark para sa katatagan ng populasyon. Ang mga rate na higit sa 3.0 ay nagpapahiwatig ng mabilis na paglago at isang batang demograpiko, habang ang mga rate na mas mababa sa 1.5 ay itinuturing na napakababa at madalas na humahantong sa makabuluhang pagtanda at pagliit ng populasyon.

Ang mundo ay nakakita ng tuluy-tuloy at dramatikong pagbaba sa fertility rates sa loob ng ilang dekada. Mula noong kalagitnaan ng ika-20 siglo, ang pandaigdigang average ay bumagsak mula sa humigit-kumulang 5 anak bawat babae patungo sa mga kamakailang pagtatantya na halos 2.3 anak. Ang pagbabagong ito ay pangunahing itinulak ng pagtaas ng urbanisasyon, pinabuting access sa edukasyon para sa mga kababaihan, at ang mas malawak na pagkakaroon ng modernong kontrasepsyon. Habang ang mga ekonomiya ay lumilipat mula sa agrikultura patungo sa serbisyo, ang gastos sa pagpapalaki ng mga anak ay tumataas, na humahantong sa maraming pamilya na pumili ng mas maliit na laki. Higit sa kalahati ng pandaigdigang populasyon ay nakatira na ngayon sa mga bansang may sub-replacement fertility. Habang ang kabuuang pandaigdigang populasyon ay patuloy na tumataas dahil sa population momentum at pagtaas ng life expectancy, ang bumabagal na fertility rate ay nagmumungkahi ng potensyal na pag-plateau sa kabuuang bilang ng mga tao sa huling bahagi ng siglong ito. Ang mga trend na ito ay pinaka-kapansin-pansin sa mga high-income at middle-income na bansa, kung saan ang pokus ng demograpiko ay lumilipat mula sa pamamahala ng paglago patungo sa pagtugon sa mga hamon ng tumatandang workforce.

Ang mga pagkakaiba sa rehiyon sa fertility ay nananatiling matindi, na sumasalamin sa mga pagkakaiba sa pag-unlad ng ekonomiya at patakarang panlipunan. Ang Sub-Saharan Africa ay nagpapanatili ng pinakamataas na rate sa buong mundo, na may ilang bansa na may average na higit sa 4 na anak bawat babae. Sa mga lugar na ito, ang mataas na fertility ay madalas na nauugnay sa mas mababang antas ng literacy ng kababaihan at mas mataas na child mortality rates. Sa kabaligtaran, ang East Asia at Europe ay nagpapakita ng ilan sa pinakamababang fertility rates na naitala kailanman. Ang mga bansa tulad ng South Korea ay nakakita ng mga rate na bumaba sa ibaba 1.0, isang antas na mas mababa sa kinakailangan para sa generational replacement. Ang Latin America at South Asia ay nakaranas ng mabilis na pagbaba patungo o mas mababa sa 2.1 threshold habang sila ay nag-i-industrialize. Ang mga pagkakaibang ito ay lumilikha ng isang demographic divide: habang ang ilang bansa sa Africa ay dapat magtayo ng mga paaralan at lumikha ng milyun-milyong trabaho para sa lumalaking populasyon ng kabataan, maraming bansa sa Europe at Asia ang nagpapatupad ng mga pronatalist na patakaran upang labanan ang kakulangan sa paggawa at ang piskal na pasanin ng pagsuporta sa matandang populasyon na may mas kaunting manggagawa.