Libya Densidad ng Populasyon

Ang population density ay sumusukat sa tindi ng paninirahan ng tao sa loob ng isang partikular na heograpikal na lugar. Kinakalkula ito sa pamamagitan ng paghahati ng kabuuang bilang ng mga residente sa kabuuang sukat ng lupa, na karaniwang ipinapahayag sa bilang ng tao bawat kilometro kuwadrado o milya kuwadrado. Ang indicator na ito ay tumutulong sa mga mananaliksik at gumagawa ng patakaran na maunawaan ang mga antas ng urbanisasyon, pangangailangan sa mapagkukunan, at ang ecological footprint ng isang populasyon. Nagsisilbi itong pangunahing sukatan sa urban planning, disaster management, at environmental science. Bagama't simple itong kalkulahin, nagbibigay lamang ito ng surface-level na pananaw sa kung paano nakakalat ang mga tao sa buong mundo. Hindi nito isinasaalang-alang ang internal na distribusyon, na nangangahulugang ang isang bansa na may malalawak na disyerto na walang naninirahan at isang hyper-dense na megacity ay maaaring magkaroon ng parehong average density sa isang bansa na may pantay na nakakalat na populasyon sa kanayunan. Dahil umaasa ito sa sukat ng lupa sa halip na kabuuang sukat, ibinubukod nito ang mga pangunahing anyong tubig sa loob ng bansa tulad ng mga lawa at reservoir upang matiyak na ang numero ay sumasalamin sa matitirhang espasyo.

Ang data ay pangunahing nagmumula sa mga pambansang census bureau, na nagsasagawa ng mga pisikal na pagbibilang o register-based surveys karaniwan tuwing 10 taon. Sa pagitan ng mga cycle na ito, ang mga internasyonal na organisasyon tulad ng United Nations Population Division at World Bank ay nagbibigay ng mga taunang pagtatantya batay sa birth rates, death rates, at data ng migrasyon. Ang denominator, ang sukat ng lupa, ay tinukoy ng Food and Agriculture Organization (FAO) at ibinubukod ang mga anyong tubig sa loob ng bansa upang magbigay ng mas tumpak na sukat ng tinitirhang espasyo. Ang isang limitasyon ay ang modifiable areal unit problem, kung saan ang laki at hugis ng isang hangganan ay maaaring magpabago nang husto sa nagreresultang density value. Higit pa rito, ang mga pambansang average ay madalas na nagtatago ng matitinding internal na pagkakaiba; halimbawa, ang average ng isang bansa ay maaaring mababa habang ang kabisera nito ay sobrang siksikan. Ang mga pagtatantyang ito ay ina-update habang ang mga bagong data ng census o administratibong rekord ay nagiging available sa mga internasyonal na database.

Ang mga pagkakaiba ay madalas na lumilitaw sa pagitan ng United Nations at World Bank dahil sa magkakaibang depinisyon ng mga hangganan ng sukat ng lupa at iba't ibang mid-year population estimation models. Ang ilang mga pinagmumulan ay nagsasama ng mga pinagtatalunang teritoryo o partikular na administratibong rehiyon sa kanilang mga kalkulasyon ng sukat ng lupa habang ang iba ay nagbubukod sa mga ito.

Ang pandaigdigang average density ay humigit-kumulang 60 tao bawat km² (155 tao bawat sq mi). Ang mga density na higit sa 500 tao bawat km² (1,295 tao bawat sq mi) ay itinuturing na mataas at karaniwang nagpapahiwatig ng mataas na urbanisasyon, habang ang mas mababa sa 5 tao bawat km² (13 tao bawat sq mi) ay nagpapahiwatig ng madalang na paninirahan.

Ang kamakailang pandaigdigang data ay nagpapahiwatig ng isang matatag na pagtaas sa average population density na hinihimok ng pangkalahatang paglago ng populasyon, kahit na bumabagal ang growth rates sa maraming rehiyon. Ang pinaka-makabuluhang trend ay ang paglipat mula sa rural patungo sa urban density; ipinapakita ng mga kasalukuyang pagtatantya na higit sa 50 porsyento ng populasyon ng mundo ay naninirahan na ngayon sa mga urban area. Ang konsentrasyong ito ay lumilikha ng mga density hotspot sa mga rehiyong baybayin at mga pangunahing lambak ng ilog. Habang tumataas ang mga pandaigdigang average, ang ilang mga bansa sa Eastern Europe at East Asia ay nakakaranas ng pagbaba ng density dahil sa lumiliit na populasyon. Sa kabaligtaran, ang density ng sub-Saharan Africa at South Asia ay patuloy na mabilis na umaakyat. Sa maraming papaunlad na bansa, ang density ay pinakamabilis na tumataas sa mga informal settlement sa loob ng mga pangunahing lungsod, na nagbibigay ng matinding presyon sa imprastraktura at mga sistema ng pampublikong kalusugan. Ang teknolohiya at vertical construction ay nagbibigay-daan para sa mas mataas na density sa mga maunlad na lungsod, habang ang climate change ay nagsisimulang magpuwersa ng migrasyon mula sa mga high-density coastal areas patungo sa mga inland na rehiyon, na potensyal na muling huhubog sa mga pandaigdigang density map sa mga darating na dekada.

Ang mga pagkakaiba sa rehiyon ay matindi, kung saan pinapanatili ng Asia ang pinakamataas na average density dahil sa malalaking populasyon sa India, China, at Bangladesh. Ang Bangladesh ay nananatiling isa sa mga pinaka-densely populated na bansa na hindi city-state, na lumalampas sa 1,100 tao bawat km² (2,849 tao bawat sq mi). Sa kabaligtaran, ang Oceania at North America ay may mas mababang average, madalas na mas mababa sa 5 tao bawat km² (13 tao bawat sq mi) sa mga bansa tulad ng Australia at Canada dahil sa malalawak at hindi matitirhang hilagang teritoryo o disyerto. Ang Europe ay nagpapakita ng katamtaman at matatag na density ngunit may mataas na lokal na konsentrasyon sa central corridor na umaabot mula England hanggang Italy. Ang mga maliliit na islang bansa at city-state tulad ng Singapore o Monaco ay kumakatawan sa extreme high end, na may mga density na madalas na lumalampas sa 8,000 tao bawat km² (20,720 tao bawat sq mi). Ang Sub-Saharan Africa ang pinakamabilis na lumalagong rehiyon sa mga tuntunin ng density, partikular sa rehiyon ng Great Lakes at sa Gulf of Guinea.