Rwanda Access sa Kuryente

Ang access sa kuryente ay sumusukat sa proporsyon ng mga tao na may gumagana at pare-parehong koneksyon sa isang pinagmumulan ng kuryente. Ito ang pangunahing sukatan para sa pagsubaybay sa pag-unlad patungo sa Sustainable Development Goal 7, na naglalayong magkaroon ng unibersal na access sa enerhiya. Ayon sa mga pandaigdigang pamantayan, ang isang sambahayan ay itinuturing na may kuryente kung mayroon itong access sa isang pinagmumulan ng lakas na kayang magbigay ng kahit man lang pangunahing serbisyo, tulad ng 4 na oras na pag-iilaw at kakayahang mag-charge ng mobile phone araw-araw. Kinukuha ng indicator na ito ang mga koneksyon sa pamamagitan ng national grid pati na rin ang mga desentralisadong sistema tulad ng mga solar home system at mini-grid. Higit pa sa simpleng pag-iilaw, ang access sa kuryente ay isang pundamental na driver ng pag-unlad ng tao, na nakakaapekto sa mga resulta sa pangangalagang pangkalusugan, edukasyon, at produktibidad sa ekonomiya. Bagama't ang indicator ay madalas na iniuulat bilang isang binary na 'oo' o 'hindi' na katayuan, binibigyang-diin ng mga kamakailang framework ang kahalagahan ng pagsukat sa kalidad, pagiging maaasahan, at pagiging abot-kaya ng serbisyong ibinibigay sa mga sambahayan at negosyo.

Ang data sa access sa kuryente ay pangunahing pinagsasama-sama ng World Bank sa Global Electrification Database. Pinagsasama ng metodolohiya ang tatlong pangunahing daloy ng data: mga survey sa sambahayan na kumakatawan sa bansa, opisyal na data ng census, at mga administratibong ulat mula sa mga pambansang utility. Ang mga survey tulad ng Demographic and Health Surveys (DHS) at Multi-Indicator Cluster Surveys (MICS) ay kritikal para sa pagkuha ng access na iniulat ng mga mamimili. Para sa mga taon kung kailan hindi available ang direktang data ng survey, gumagamit ang World Bank ng isang multilevel, nonparametric na modelo upang tantyahin ang mga rate ng electrification batay sa mga historikal na trend at rehiyonal na pattern. Tinitiyak ng pagmomodelong ito ang isang tuloy-tuloy na time series para sa 212 bansa. Ang isang kilalang limitasyon ay ang administratibong data ay madalas na sumusubaybay sa mga koneksyon sa halip na sa aktwal na paggamit ng serbisyo, na maaaring humantong sa labis na pagtatantya sa mga lugar na may madalas na outage. Upang matugunan ito, ang mga kamakailang pagsisikap ay nagsasama ng satellite-based na nighttime light data upang i-verify ang electrification sa mga malalayong lugar o mga rehiyong apektado ng tunggalian.

Ang World Bank at ang International Energy Agency (IEA) ang mga pangunahing pinagmumulan, bagama't maaari silang mag-ulat ng bahagyang magkaibang mga numero dahil sa mas malaking pag-asa ng IEA sa administratibong data mula sa mga ministry ng enerhiya kumpara sa pokus ng World Bank sa mga survey sa sambahayan.

Ang rate na 100% ay nagpapahiwatig ng unibersal na access, na siyang pandaigdigang target para sa 2030. Ang mga bansang may mataas na kita ay karaniwang nagpapanatili ng mga rate na higit sa 99%, habang ang mga rate na mas mababa sa 50% ay madalas na hudyat ng matinding kahirapan sa enerhiya at mga kakulangan sa imprastraktura, partikular sa mga rural na lugar.

Ang pandaigdigang access sa kuryente ay lumawak nang malaki sa nakalipas na 2 dekada, kung saan daan-daang milyong tao ang nagkaroon ng mga koneksyon. Gayunpaman, bumagal ang bilis ng pag-unlad kamakailan. Habang ang mundo ay patungo sa unibersal na access, ipinapakita ng mga kasalukuyang pagtatantya na humigit-kumulang 660 milyon hanggang 750 milyong tao ang kulang pa rin sa pangunahing lakas. Ang isang kritikal na hamon ay ang paglaki ng populasyon sa mga partikular na rehiyon ay kasalukuyang humihigit sa bilis ng mga bagong koneksyon sa kuryente, partikular sa mga bahagi ng Africa. Ang pag-unlad ay kapansin-pansing matatag sa Central at Southern Asia, kung saan ang agwat sa access ay nabawasan ng higit sa 90% mula noong unang bahagi ng 2000s. Sa kabilang banda, ang mga pandaigdigang shock tulad ng pandemyang COVID-19 at mga pagkagambala sa merkado ng enerhiya ay nagdulot ng pansamantalang pagbaliktad sa pag-unlad sa unang pagkakataon sa loob ng 20 taon. Ang mga desentralisadong solusyon sa renewable energy, tulad ng mga solar home system, ay ang pinakamabilis na lumalagong paraan ngayon para maabot ang pinakamalayong populasyon, na kasalukuyang nagbibigay ng lakas sa milyun-milyong nananatiling lampas sa abot ng tradisyonal na mga national grid.

Ang mga pagkakaiba sa rehiyon ay nananatiling tumutukoy na katangian ng pandaigdigang access sa kuryente. Ang Sub-Saharan Africa ang kasalukuyang sentro ng deficit sa enerhiya, na bumubuo sa humigit-kumulang 85% ng pandaigdigang populasyon na walang kuryente. Habang ang mga bansa tulad ng Kenya at Ghana ay nakakita ng mabilis na pagpapabuti, 18 sa 20 bansa na may pinakamababang electrification ay matatagpuan sa rehiyong ito. Sa kabaligtaran, ang East Asia at South Asia ay gumawa ng mga historikal na hakbang, kung saan ang malalaking bansa tulad ng India at Indonesia ay umabot sa halos unibersal na access. Ang pagkakaiba sa pagitan ng urban at rural ay patuloy na isang malaking kadahilanan; ipinapakita ng kamakailang data na 84% ng mga taong walang kuryente ay nakatira sa mga rural na lugar. Habang ang urban electrification ay halos unibersal sa karamihan ng bahagi ng mundo, ang pag-abot sa huling 10% ng pandaigdigang populasyon ay nagsasangkot ng pagtagumpay sa mataas na gastos ng pagpapalawak ng imprastraktura sa mga malalayo at mababang-kita na komunidad. Ang ilang marupok at apektado ng tunggalian na mga estado ay nakakita pa nga ng pagbaba sa mga rate ng access habang ang imprastraktura ay nasisira o ang maintenance ay naipagpapaliban.