Rwanda Polusyon sa Hangin (PM2.5)

Ang polusyon sa hangin na PM2.5 ay tumutukoy sa mga atmospheric particulate matter na may aerodynamic diameter na mas maliit sa 2.5 micrometers (0.000098 in). Ang mga mikroskopikong partikulong ito ay humigit-kumulang 30 beses na mas maliit kaysa sa lapad ng buhok ng tao at binubuo ng isang kumplikadong timpla ng mga solid at likidong droplet, kabilang ang mga organic chemical, alikabok, uling, at mga metal. Dahil sa kanilang napakaliit na laki, nalalagpasan nila ang mga natural na depensa ng ilong at lalamunan, tumatagos nang malalim sa mga baga at pumasok sa daluyan ng dugo. Ang indicator na ito ay isang kritikal na sukatan ng kalidad ng hangin dahil ito ang pinaka-nauugnay sa mga masamang epekto sa kalusugan, kabilang ang sakit sa puso, stroke, kanser sa baga, at mga malalang impeksyon sa respiratoryo. Ang population-weighted PM2.5 exposure ay sumusukat sa average na konsentrasyon ng mga partikulong ito kung saan ang isang tipikal na residente ay nakalantad sa loob ng isang taon, isinasaalang-alang ang distribusyon ng mga tao sa iba't ibang rehiyon na may magkakaibang antas ng polusyon.

Ang pagkolekta ng data para sa pandaigdigang antas ng PM2.5 ay kinasasangkutan ng isang multi-layered na diskarte upang malampasan ang kakulangan ng mga ground-level monitoring station sa mga papaunlad na bansa. Pinagsasama ng mga kamakailang pagtatantya ang mga satellite-derived aerosol optical depth measurement sa mga atmospheric chemistry transport model at available na ground-level monitoring data mula sa mahigit 4,000 lungsod sa buong mundo. Ang data mula sa satellite ay nagbibigay ng malawak na spatial coverage, habang ang mga ground monitor ay nag-aalok ng mataas na katumpakan at lokal na kalibrasyon. Ang mga nagreresultang gridded concentration map ay ipinapatong sa mga high-resolution population density map upang kalkulahin ang mga population-weighted average. Tinitiyak ng prosesong ito na ang istatistikal na pigura ay sumasalamin sa kalidad ng hangin kung saan aktwal na nakatira ang mga tao, sa halip na sa pambansang lawak ng lupa lamang. Kasama sa mga limitasyon ang magkakaibang protocol ng pagsukat sa pagitan ng mga bansa at ang kawalan ng kakayahan ng mga satellite na perpektong makilala ang iba't ibang uri ng ground-level aerosol nang walang lokal na beripikasyon.

Habang ang World Bank at WHO ay parehong gumagamit ng data mula sa Health Effects Institute at sa Global Burden of Disease study, maaaring magkaroon ng mga pagkakaiba dahil sa magkakaibang base year, population density map, o ang pagsasama ng mga salik ng polusyon sa hangin sa loob ng bahay.

In-update ng World Health Organization (WHO) ang taunang air quality guideline nito sa 5 µg/m³ upang protektahan ang kalusugan ng publiko. Ang mga konsentrasyong higit sa 35 µg/m³ ay itinuturing na may napakataas na panganib, habang ang mga antas na mas mababa sa 10 µg/m³ ay dating ikinategorya bilang mababang panganib bago iminungkahi ng mga kamakailang ebidensya ang pinsala kahit sa mas mababang mga threshold.

Ayon sa pinakabagong available na data, ang polusyon sa hangin ay nananatiling nangungunang environmental risk factor para sa pandaigdigang kalusugan. Habang ang mga pandaigdigang average na konsentrasyon ay naging matatag o bahagyang bumaba sa ilang rehiyon, ang kabuuang pasanin sa kalusugan ay tumataas dahil sa paglaki ng populasyon at pagtanda. Ipinapakita ng kamakailang data na humigit-kumulang 99% ng populasyon ng mundo ay naninirahan sa mga lugar na lumalampas sa pinakamahigpit na mga alituntunin sa kalidad ng hangin ng WHO. Naobserbahan ang makabuluhang pag-unlad sa East Asia, partikular sa China, kung saan ang mga mahigpit na regulasyon ay humantong sa malaking pagbawas ng particulate matter sa nakalipas na dekada. Sa kabilang banda, ang South Asia ay patuloy na nakakaranas ng ilan sa mga pinakamataas na konsentrasyon sa buong mundo, kung saan maraming lungsod ang madalas na lumalampas sa 50 µg/m³ taun-taon. Sa mga bansang may mataas na kita, ang mga antas ay karaniwang nananatiling mababa at matatag, bagaman ang mga kaganapan ng wildfire ay lalong nagdudulot ng mga seasonal spike na nagbabanta sa mga pangmatagalang layunin sa kalidad ng hangin.

Ang mga pagkakaiba sa rehiyon sa PM2.5 ay kapansin-pansin at madalas na nauugnay sa mga antas ng industriyalisasyon at heograpiya. Ang South Asia, kabilang ang India at Pakistan, ay nananatiling pandaigdigang sentro ng particulate pollution, na dulot ng pagsunog ng pananim, mga emisyon mula sa industriya, at tambutso ng sasakyan. Sa Sub-Saharan Africa, ang matataas na antas ay madalas na ibinibintang sa mineral dust na tinatangay ng hangin at ang malawakang paggamit ng mga solid fuel para sa pagluluto sa bahay. Ang mga bansa sa Middle East ay nahaharap sa matataas na konsentrasyon pangunahin dahil sa natural na alikabok mula sa disyerto na sinamahan ng mga aktibidad sa pagkuha ng fossil fuel. Sa kabaligtaran, karamihan sa Europe at North America ay nagpapanatili ng mga taunang average na mas mababa sa 12 µg/m³, nakikinabang mula sa mga dekada ng regulasyong pangkapaligiran at paglipat patungo sa mas malinis na mapagkukunan ng enerhiya. Gayunpaman, kahit sa mga mas malinis na rehiyong ito, ang mga partikular na urban hotspot at industrial zone ay madalas na nabibigong maabot ang pinakabagong mga target na nakabatay sa kalusugan na itinakda ng mga internasyonal na katawan.