China Kawasan Hutan

Penunjuk kawasan hutan mengukur jumlah keluasan tanah yang dilitupi oleh hutan, yang ditakrifkan oleh Pertubuhan Makanan dan Pertanian (FAO) sebagai tanah yang merangkumi lebih daripada 0.005 km² (0.0019 batu persegi) dengan pokok yang lebih tinggi daripada 5 m (16 kaki) dan litupan kanopi lebih daripada 10%. Definisi ini memerlukan tanah tersebut tidak digunakan terutamanya untuk pertanian atau kegunaan bandar. Ia merangkumi kedua-dua hutan yang tumbuh semula secara semula jadi dan hutan yang ditanam, seperti ladang kayu yang ditubuhkan untuk pengeluaran kayu. Walau bagaimanapun, ia secara khusus mengecualikan ladang pokok buah-buahan, segmen kelapa sawit, dan sistem perhutanan tani di mana tanaman ditanam di bawah kanopi pokok. Penunjuk ini mengambil kira kawasan yang tidak berstok buat sementara waktu—disebabkan oleh penuaian atau gangguan semula jadi—asalkan ia dijangka akan tumbuh semula. Ia berfungsi sebagai metrik asas untuk menilai biodiversiti global, kapasiti penyerapan karbon, dan keberkesanan dasar pemuliharaan alam sekitar di peringkat kebangsaan dan antarabangsa.

Pengumpulan data diselaraskan terutamanya oleh Pertubuhan Makanan dan Pertanian (FAO) melalui Penilaian Sumber Hutan Global (FRA). Proses ini bergantung pada gabungan inventori hutan kebangsaan yang disediakan oleh negara anggota dan analisis penderiaan jauh. Laporan kebangsaan disediakan oleh koresponden rasmi menggunakan tinjauan berasaskan darat, walaupun kekerapan kemas kini ini berbeza mengikut negara. Untuk memastikan konsistensi global, FAO menggunakan imej satelit untuk mengesahkan angka yang dilaporkan dan mengisi jurang data. Had utama ialah variasi dalam kualiti data; sementara sesetengah negara menyediakan kemas kini setiap beberapa tahun, yang lain mungkin bergantung pada tinjauan yang dijalankan lebih 10 tahun lalu. Selain itu, perbezaan antara definisi penggunaan tanah dan data litupan tanah boleh membawa kepada anggaran yang bercanggah antara platform pemantauan antarabangsa, kerana kegunaan yang dimaksudkan dan kehadiran pokok secara fizikal adalah metrik yang berbeza.

Walaupun FAO kekal sebagai sumber utama untuk data penggunaan tanah rasmi, Global Forest Watch (GFW) menyediakan anggaran litupan pokok tahunan berdasarkan pemerhatian satelit semata-mata. GFW sering melaporkan angka kehilangan yang lebih tinggi kerana ia merangkumi penyingkiran sementara seperti penuaian yang diklasifikasikan oleh FAO sebagai masih hutan jika tanah itu bertujuan untuk tumbuh semula.

Penanda aras global untuk ekosistem daratan yang sihat adalah kira-kira 31% daripada jumlah keluasan tanah. Perubahan hutan bersih tahunan dianggap positif jika keuntungan daripada penghutanan dan pengembangan semula jadi melebihi kerugian daripada penebangan hutan, walaupun pemeliharaan hutan primer adalah keutamaan tertinggi untuk biodiversiti.

Anggaran semasa menunjukkan bahawa dunia mempunyai jumlah kawasan hutan kira-kira 41 juta km² (16 juta batu persegi), meliputi kira-kira 31% daripada kawasan tanah global. Walaupun dunia terus kehilangan kawasan hutan, kadar kehilangan bersih telah perlahan dengan ketara sejak beberapa dekad yang lalu. Data terkini menunjukkan kehilangan bersih tahunan jatuh daripada 78,000 km² (30,116 batu persegi) pada 1990-an kepada kira-kira 47,000 km² (18,147 batu persegi) dalam dekad terkini. Trend ini didorong oleh gabungan pengurangan penebangan hutan di negara tropika tertentu dan peningkatan ketara dalam kawasan hutan di wilayah sederhana melalui pengembangan semula jadi dan inisiatif penanaman berskala besar. Di sebalik kadar yang perlahan ini, kehilangan hutan tropika primer kekal sebagai kebimbangan kritikal, kerana ekosistem ini tidak dapat diganti untuk penyimpanan karbon dan biodiversiti.

Pengagihan hutan sangat tidak sekata, dengan hanya lima negara—Rusia, Brazil, Kanada, Amerika Syarikat, dan China—merangkumi 54% daripada jumlah kawasan hutan dunia. Eropah, termasuk Rusia, memegang bahagian serantau terbesar pada 25%, manakala Amerika Selatan mempunyai perkadaran litupan hutan tertinggi berbanding kawasan tanahnya pada 49%. Sepanjang 30 tahun yang lalu, trend serantau telah menyimpang secara mendadak: Afrika dan Amerika Selatan telah mengalami kehilangan bersih kawasan hutan terbesar disebabkan oleh pengembangan pertanian dan pembalakan. Sebaliknya, Asia telah melihat keuntungan bersih yang ketara, sebahagian besarnya didorong oleh program penghutanan semula secara besar-besaran di China. Negara berpendapatan tinggi secara amnya menunjukkan kawasan hutan yang stabil atau meningkat, manakala wilayah tropika berpendapatan rendah terus menghadapi tekanan tertinggi daripada penukaran penggunaan tanah untuk penternakan lembu dan pengeluaran soya.