Jamaica Kepadatan Populasi

Kepadatan penduduk mengukur keamatan penempatan manusia dalam kawasan geografi tertentu. Ia dikira dengan membahagikan jumlah penduduk dengan jumlah keluasan tanah, biasanya dinyatakan dalam orang setiap kilometer persegi atau batu persegi. Penunjuk ini membantu penyelidik dan penggubal dasar memahami tahap urbanisasi, permintaan sumber, dan jejak ekologi sesuatu populasi. Ia berfungsi sebagai metrik asas dalam perancangan bandar, pengurusan bencana, dan sains alam sekitar. Walaupun mudah untuk dikira, ia memberikan pandangan peringkat permukaan tentang bagaimana manusia tersebar di seluruh dunia. Ia tidak mengambil kira taburan dalaman, bermakna sesebuah negara dengan padang pasir luas yang tidak berpenghuni dan satu bandar raya mega yang sangat padat mungkin mempunyai purata kepadatan yang sama dengan negara yang mempunyai penduduk luar bandar yang tersebar rata. Kerana ia bergantung pada keluasan tanah dan bukannya jumlah keluasan, ia mengecualikan badan air pedalaman utama seperti tasik dan takungan untuk memastikan angka tersebut mencerminkan ruang yang boleh didiami.

Data diperoleh terutamanya daripada biro banci kebangsaan, yang menjalankan pengiraan fizikal atau tinjauan berasaskan daftar biasanya setiap 10 tahun. Di antara kitaran ini, organisasi antarabangsa seperti Bahagian Populasi Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu dan Bank Dunia menyediakan anggaran tahunan berdasarkan kadar kelahiran, kadar kematian, dan data migrasi. Penyebut, keluasan tanah, ditakrifkan oleh Pertubuhan Makanan dan Pertanian (FAO) dan mengecualikan badan air pedalaman untuk memberikan ukuran ruang penempatan yang lebih tepat. Satu had ialah masalah unit kawasan yang boleh diubah, di mana saiz dan bentuk sempadan boleh mengubah nilai kepadatan yang terhasil secara drastik. Tambahan pula, purata kebangsaan sering menyembunyikan variasi dalaman yang melampau; contohnya, purata sesebuah negara mungkin rendah manakala ibu kotanya sangat sesak. Anggaran ini dikemas kini apabila data banci baharu atau rekod pentadbiran tersedia kepada pangkalan data antarabangsa.

Percanggahan sering timbul antara Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu dan Bank Dunia disebabkan oleh definisi sempadan kawasan tanah yang berbeza dan model anggaran populasi pertengahan tahun yang berbeza-beza. Sesetengah sumber menyertakan wilayah yang dipertikaikan atau wilayah pentadbiran tertentu dalam pengiraan keluasan tanah mereka manakala yang lain mengecualikannya.

Purata kepadatan global adalah kira-kira 60 orang setiap km² (155 orang setiap batu persegi). Kepadatan melebihi 500 orang setiap km² (1,295 orang setiap batu persegi) dianggap tinggi dan biasanya menunjukkan urbanisasi yang tinggi, manakala di bawah 5 orang setiap km² (13 orang setiap batu persegi) menunjukkan penempatan yang jarang.

Data global terkini menunjukkan peningkatan stabil dalam purata kepadatan penduduk yang didorong oleh pertumbuhan penduduk keseluruhan, walaupun kadar pertumbuhan perlahan di banyak wilayah. Trend yang paling ketara ialah peralihan daripada kepadatan luar bandar kepada bandar; anggaran semasa menunjukkan lebih daripada 50 peratus penduduk dunia kini menetap di kawasan bandar. Kepekatan ini mewujudkan titik panas kepadatan di kawasan pantai dan lembah sungai utama. Walaupun purata global meningkat, sesetengah negara di Eropah Timur dan Asia Timur mengalami penurunan kepadatan disebabkan oleh populasi yang mengecil. Sebaliknya, kepadatan di Afrika sub-Sahara dan Asia Selatan terus meningkat dengan cepat. Di banyak negara membangun, kepadatan meningkat paling mendadak di penempatan tidak formal dalam bandar-bandar besar, memberikan tekanan hebat kepada infrastruktur dan sistem kesihatan awam. Teknologi dan pembinaan menegak membolehkan kepadatan yang lebih tinggi di bandar-bandar maju, manakala perubahan iklim mula memaksa migrasi dari kawasan pantai berkepadatan tinggi ke kawasan pedalaman, yang berpotensi membentuk semula peta kepadatan global dalam dekad-dekad akan datang.

Perbezaan serantau adalah ketara, dengan Asia mengekalkan kepadatan purata tertinggi disebabkan oleh populasi besar di India, China, dan Bangladesh. Bangladesh kekal sebagai salah satu negara bukan negara-bandar yang paling padat penduduknya, melebihi 1,100 orang setiap km² (2,849 orang setiap batu persegi). Sebaliknya, Oceania dan Amerika Utara mempunyai purata yang jauh lebih rendah, sering di bawah 5 orang setiap km² (13 orang setiap batu persegi) di negara-negara seperti Australia dan Kanada disebabkan oleh wilayah utara atau padang pasir yang luas dan tidak boleh didiami. Eropah menunjukkan kepadatan yang sederhana dan stabil tetapi dengan kepekatan tempatan yang tinggi di koridor tengah yang membentang dari England ke Itali. Negara pulau kecil dan negara-bandar seperti Singapura atau Monaco mewakili tahap tinggi yang melampau, dengan kepadatan sering melebihi 8,000 orang setiap km² (20,720 orang setiap batu persegi). Afrika Sub-Sahara ialah wilayah yang paling pesat berkembang dari segi kepadatan, terutamanya di wilayah Tasik Besar dan Teluk Guinea.