Myanmar (Burma) Kadar Obesiti (Dewasa)

Kadar obesiti mengukur peratusan populasi dengan pengumpulan lemak badan yang berlebihan yang memberikan risiko signifikan kepada kesihatan. Bagi orang dewasa, penunjuk ini biasanya ditakrifkan menggunakan Indeks Jisim Tubuh (BMI), iaitu nisbah mudah berat berbanding ketinggian. Seseorang individu diklasifikasikan sebagai obes jika BMI mereka adalah 30 kg/m² atau lebih tinggi. Sebagai contoh, seorang dewasa seberat 92 kg dengan ketinggian 1.75 m (5.7 kaki) akan mempunyai BMI 30. Bagi kanak-kanak dan remaja berumur 5 hingga 19 tahun, takrifannya lebih kompleks dan bergantung pada umur serta jantina, menggunakan sisihan piawai daripada Rujukan Pertumbuhan Pertubuhan Kesihatan Sedunia (WHO). Secara khusus, obesiti kanak-kanak ditakrifkan sebagai nilai BMI-mengikut-umur yang lebih daripada 2 sisihan piawai di atas median. Statistik ini berfungsi sebagai penanda utama bagi risiko penyakit tidak berjangkit, termasuk penyakit jantung, diabetes jenis 2, dan pelbagai jenis kanser. Walaupun BMI adalah ukuran pengganti bagi lemak badan, ia kekal sebagai alat yang paling praktikal untuk mengenal pasti trend kesihatan di peringkat populasi.

Sumber utama bagi data obesiti global ialah Pertubuhan Kesihatan Sedunia (WHO) dan NCD Risk Factor Collaboration (NCD-RisC), yang mensintesis data daripada beribu-ribu kajian wakil populasi. Data dikumpul melalui tinjauan pemeriksaan kesihatan kebangsaan (HES), di mana ketinggian dan berat diukur oleh profesional terlatih, atau tinjauan temu bual kesihatan (HIS), di mana peserta melaporkan sendiri ukuran mereka. Data yang diukur dianggap sebagai standard emas, kerana pelaporan kendiri sering membawa kepada anggaran rendah obesiti disebabkan individu yang melebih-lebihkan ketinggian mereka dan memandang rendah berat badan mereka. Model hierarki Bayesian lanjutan digunakan untuk menghasilkan anggaran piawai merentas negara, mengambil kira perbezaan dalam masa dan metodologi tinjauan. Had yang ketara ialah ambang BMI universal, yang mungkin tidak mencerminkan risiko metabolik dengan tepat merentas semua etnik. Penyelidikan terkini mencadangkan bahawa populasi Asia mungkin mengalami risiko kesihatan yang lebih tinggi pada tahap BMI yang lebih rendah daripada mereka yang berketurunan Eropah.

Pertubuhan Kesihatan Sedunia (WHO) dan Institute for Health Metrics and Evaluation (IHME) sering melaporkan nilai yang sedikit berbeza disebabkan oleh variasi dalam pemodelan statistik dan kemasukan data tinjauan tempatan yang berbeza.

Kadar obesiti di bawah 5% dianggap sangat rendah mengikut piawaian kesihatan antarabangsa, manakala kadar yang melebihi 20% menunjukkan cabaran kesihatan awam yang signifikan. Data terkini menunjukkan bahawa purata global untuk orang dewasa adalah kira-kira 16%, dengan sebarang angka yang jauh di atas median ini mencadangkan keperluan untuk campur tangan dasar yang mendesak.

Prevalens obesiti telah meningkat secara mendadak di seluruh dunia sejak beberapa dekad yang lalu, meningkat dua kali ganda dalam kalangan orang dewasa dan empat kali ganda dalam kalangan remaja sejak 1990-an. Anggaran semasa menunjukkan bahawa lebih daripada 1 bilion orang hidup dengan obesiti secara global, termasuk kira-kira 890 juta orang dewasa dan 160 juta kanak-kanak. Lonjakan ini pernah dilihat sebagai fenomena negara berpendapatan tinggi, tetapi data terkini yang tersedia menunjukkan bahawa kadar meningkat paling cepat di negara berpendapatan rendah dan sederhana. Peralihan global ini didorong oleh transisi pemakanan, di mana diet tradisional digantikan oleh makanan padat tenaga dan diproses tinggi, di samping penurunan aktiviti fizikal akibat pembandaran dan buruh yang tidak aktif. Di banyak wilayah, peningkatan obesiti bertepatan dengan kekurangan zat makanan yang berterusan, mewujudkan beban berganda malnutrisi dalam komuniti yang sama. Walaupun beberapa negara berpendapatan tinggi telah memerhatikan kelembapan dalam kadar peningkatan, trajektori global keseluruhan kekal meningkat. Unjuran mencadangkan bahawa tanpa campur tangan yang diselaraskan, lebih daripada separuh populasi dunia boleh mengalami berat badan berlebihan atau obes menjelang 2035.

Jurang serantau dalam obesiti adalah ketara, mencerminkan perbezaan dalam pembangunan ekonomi, amalan pemakanan budaya, dan persekitaran bandar. Kadar tertinggi di dunia ditemui di negara-negara Kepulauan Pasifik, di mana prevalens boleh melebihi 45% di negara-negara seperti Samoa Amerika dan Nauru. Timur Tengah dan Afrika Utara juga melaporkan tahap yang tinggi, dengan banyak negara melihat kadar melebihi 30% disebabkan oleh pembandaran pesat dan perubahan diet. Di wilayah berpendapatan tinggi seperti Amerika Utara, kira-kira 42% orang dewasa di Amerika Syarikat hidup dengan obesiti. Sebaliknya, kadar terendah secara amnya ditemui di Asia Tenggara dan Afrika Sub-Sahara, sering kekal di bawah 10%. Walau bagaimanapun, wilayah-wilayah ini kini mengalami kadar pertumbuhan tahunan yang paling pesat. Banyak daripada negara ini kini menghadapi cabaran kompleks menguruskan tahap penyakit berjangkit yang tinggi di samping peningkatan kos keadaan kronik yang berkaitan dengan obesiti.