Ruanda Doğurganlık Oranı

Toplam Doğurganlık Hızı (TFR), bir kadının mevcut yaşa özel doğurganlık hızlarını deneyimlemesi ve doğumdan üreme yıllarının sonuna kadar hayatta kalması durumunda yaşamı boyunca sahip olacağı ortalama çocuk sayısını ölçer. Genellikle 15 ila 49 yaş arası kadınlar için hesaplanan bu oran, bir ülkenin mevcut yaş yapısından bağımsız, standartlaştırılmış bir nüfus artış potansiyeli göstergesi olarak hizmet eder. 1.000 kişi başına toplam doğum sayısını sayan kaba doğum hızının aksine, TFR aile büyüklüğü ve nesil değişimi hakkında daha net bir resim sunar. 2,1 oranı, çoğu modern toplumda ikame seviyesi olarak kabul edilir ve bir nüfusun göç olmaksızın kendisini tam olarak yenilediği noktayı temsil eder. Bu değerden önemli ölçüde yüksek değerler genç ve büyüyen bir nüfusa işaret ederken, 2,1'den düşük değerler gelecekte nüfus azalmasına ve yaşlanan bir demografik profile işaret eder. Bu metrik, uzun vadeli altyapı, sağlık hizmetleri ve ekonomi politikası planlayan hükümetler için temel bir araçtır.

Doğurganlık hızlarına ilişkin veriler üç ana kanal aracılığıyla toplanır: sivil kayıt sistemleri, hanehalkı anketleri ve ulusal nüfus sayımları. Gelişmiş ülkelerde, hayati kayıt sistemleri her doğumun kesin ve sürekli kayıtlarını sağlar. İdari sistemlerin daha az sağlam olduğu bölgelerde araştırmacılar, görüşülen kadınların geçmiş doğum öykülerini kullanan Demografik ve Sağlık Anketleri (DHS) ve Çok Göstergeli Küme Anketlerine (MICS) güvenirler. Birleşmiş Milletler Nüfus Birimi ve Dünya Bankası gibi büyük uluslararası kuruluşlar, verileri uyumlaştırmak ve raporlamadaki boşlukları doldurmak için genellikle matematiksel modeller uygulayarak bu rakamları derler. Sınırlamalar arasında kırsal alanlarda potansiyel eksik raporlama, anketler sırasında hatırlama hatası ve yargı bölgeleri arasında canlı doğum tanımlarının farklılık göstermesi yer alır. Ayrıca, TFR sentetik bir ölçüdür; belirli bir kadın grubunu zaman içinde takip etmez, bunun yerine mevcut koşullara dayalı bir anlık görüntü oluşturur.

Birleşmiş Milletler ve Dünya Bankası genellikle uyumlu olsa da, Sağlık Ölçümleri ve Değerlendirme Enstitüsü (IHME), eksik bildirilen doğumların farklı istatistiksel modellemesi ve değişen veri dahil etme kriterleri nedeniyle genellikle biraz farklı tahminler üretir.

2,1'lik bir TFR, nüfus istikrarı için küresel kıstastır. 3,0'ın üzerindeki oranlar hızlı büyümeyi ve genç bir demografiyi gösterirken, 1,5'in altındaki oranlar çok düşük kabul edilir ve genellikle önemli ölçüde nüfus yaşlanmasına ve daralmasına yol açar.

Dünya, birkaç on yıldır doğurganlık hızlarında tutarlı ve dramatik bir düşüşe tanık olmuştur. 20. yüzyılın ortalarından bu yana, küresel ortalama kadın başına yaklaşık 5 çocuktan son tahminlere göre yaklaşık 2,3 çocuğa düşmüştür. Bu değişim temel olarak artan şehirleşme, kadınların eğitime erişiminin iyileşmesi ve modern doğum kontrol yöntemlerinin daha yaygın bulunabilirliği ile tetiklenmektedir. Ekonomiler tarımdan hizmet odaklı hale geldikçe, çocuk yetiştirmenin ekonomik maliyeti artmakta ve bu da birçok ailenin daha küçük aile boyutlarını tercih etmesine neden olmaktadır. Küresel nüfusun yarısından fazlası artık ikame seviyesinin altında doğurganlığa sahip ülkelerde yaşamaktadır. Küresel toplam nüfus, nüfus ivmesi ve artan yaşam beklentisi nedeniyle yükselmeye devam etse de, yavaşlayan doğurganlık hızı bu yüzyılın sonlarında toplam insan sayısında potansiyel bir platoya işaret etmektedir. Bu eğilimler, demografik odağın büyümeyi yönetmekten yaşlanan işgücünün zorluklarını ele almaya kaydığı yüksek ve orta gelirli ülkelerde en belirgindir.

Doğurganlıktaki bölgesel farklılıklar, ekonomik kalkınma ve sosyal politikadaki farklılıkları yansıtarak belirginliğini korumaktadır. Sahra Altı Afrika, kadın başına ortalama 4'ten fazla çocukla küresel olarak en yüksek oranları sürdürmektedir. Bu bölgelerde yüksek doğurganlık genellikle düşük kadın okuryazarlığı ve yüksek çocuk ölüm oranları ile bağlantılıdır. Buna karşılık, Doğu Asya ve Avrupa şimdiye kadar kaydedilen en düşük doğurganlık hızlarından bazılarını sergilemektedir. Güney Kore gibi ülkelerde oranların 1,0'ın altına düştüğü görülmüştür ki bu seviye nesil değişimi için gerekenin çok altındadır. Latin Amerika ve Güney Asya, sanayileştikçe 2,1 eşiğine doğru veya bu eşiğin altına hızlı düşüşler yaşamıştır. Bu farklılıklar demografik bir bölünme yaratmaktadır: Bazı Afrika ülkeleri hızla artan genç nüfus için okullar inşa etmek ve milyonlarca iş yaratmak zorundayken, birçok Avrupa ve Asya ülkesi işgücü kıtlığıyla ve daha az işçiyle yaşlı nüfusu desteklemenin mali yüküyle mücadele etmek için doğum yanlısı politikalar uygulamaktadır.