Spain Gini Index

Ang Gini coefficient ang pinakaginagamit na sukatan ng pang-ekonomiyang hindi pagkakapantay-pantay, na nagsusukat sa distribusyon ng kita o kayamanan sa isang populasyon. Ito ay hango sa Lorenz curve, na nagpapakita ng kumulatibong porsyento ng kabuuang kitang natanggap laban sa kumulatibong bilang ng mga tumanggap, simula sa pinakamahirap na indibidwal o sambahayan. Ang Gini coefficient na 0 ay kumakatawan sa perpektong pagkakapantay-pantay, kung saan ang bawat indibidwal ay may eksaktong parehong dami ng resources. Sa kabilang banda, ang coefficient na 1 (o 100 sa isang scaled index) ay nagpapahiwatig ng perpektong hindi pagkakapantay-pantay, kung saan ang isang indibidwal ay nagmamay-ari ng lahat ng kita habang ang lahat ay wala. Ang indicator na ito ay mahalaga para sa mga ekonomista at gumagawa ng patakaran upang masuri ang pagkakaisa ng lipunan at ang pagiging epektibo ng mga patakaran sa muling pamamahagi. Bagama't pangunahing inilalapat sa kita, ginagamit din ito upang suriin ang distribusyon ng kayamanan, mga resulta sa kalusugan, at antas ng edukasyon. Sa pamamagitan ng pagbibigay ng isang buod na istatistika, nagbibigay ito ng daan para sa direktang paghahambing ng mga antas ng hindi pagkakapantay-pantay sa iba't ibang bansa at sa paglipas ng panahon, bagama't hindi nito ipinapakita ang ganap na pamantayan ng pamumuhay o ang kabuuang kayamanan ng isang bansa.

Ang data para sa Gini coefficient ay pangunahing kinokolekta sa pamamagitan ng mga pambansang sarbey sa sambahayan, na nagtatala ng kita o mga gastos sa pagkonsumo. Ang mga pangunahing internasyonal na organisasyon, tulad ng World Bank at OECD, ay ginagawang standard ang mga dataset na ito upang mapadali ang paghahambing sa pagitan ng mga bansa. Gayunpaman, malaki ang pagkakaiba ng metodolohiya sa pagitan ng mga rehiyon; ang ilang bansa ay nag-uulat ng kabuuang kita (gross income), habang ang iba ay nag-uulat ng disposable income pagkatapos ng buwis at mga transfer. Ang mga sarbey na nakabatay sa pagkonsumo ay mas karaniwan sa mga papaunlad na bansa kung saan laganap ang mga impormal na ekonomiya, samantalang ang mga sarbey na nakabatay sa kita ay standard sa mga advanced na ekonomiya. Kasama sa mga limitasyon ang hindi sapat na pag-uulat ng kita ng mga sambahayang may mataas na kita at ang hindi pagsasama ng mga benepisyong hindi pera tulad ng mga serbisyo publiko o pagsasaka para sa sariling pagkain. Higit pa rito, ang Gini coefficient ay sensitibo sa mga pagbabago sa gitna ng distribusyon sa halip na sa mga dulo, na maaaring humantong sa hindi kumpletong larawan ng matinding kahirapan o puro na kayamanan ng mga elite.

Ang World Bank ay nakatuon sa data ng pandaigdigang kahirapan at madalas na gumagamit ng mga sarbey sa pagkonsumo para sa mga bansang may mababang kita, samantalang ang OECD at ang Luxembourg Income Study (LIS) ay nagbibigay ng lubos na harmonisadong data ng kita para sa mga advanced na ekonomiya, na humahantong sa maliliit na pagkakaiba sa mga iniulat na score.

Ang Gini coefficient na mababa sa 0.3 ay kumakatawan sa mababang hindi pagkakapantay-pantay, habang ang 0.3 hanggang 0.4 ay itinuturing na katamtamang antas. Ang mga halagang lampas sa 0.4 ay nagpapahiwatig ng mataas na hindi pagkakapantay-pantay, at ang mga score na higit sa 0.5 ay nagmumungkahi ng matinding pagkakaiba na madalas na may kaugnayan sa kawalan ng katatagan sa lipunan.

Ang mga kamakailang pandaigdigang trend ay nagpapahiwatig ng isang kumplikadong pagbabago sa dinamika ng hindi pagkakapantay-pantay. Sa pandaigdigang antas, ang hindi pagkakapantay-pantay sa pagitan ng mga bansa ay karaniwang bumaba sa nakalipas na ilang dekada, na pangunahing itinulak ng mabilis na paglago ng ekonomiya ng mga umuusbong na ekonomiya tulad ng China at India. Ang pagbabawas na ito sa pandaigdigang Gini score ay nagmumungkahi ng paglapit ng mga average na pamantayan ng pamumuhay sa pagitan ng Global North at South. Gayunpaman, ang hindi pagkakapantay-pantay sa loob ng bansa ay nagpapakita ng ibang salaysay. Sa maraming advanced na ekonomiya, tumaas ang Gini coefficient habang lumaki ang bahagi ng kitang nakuha ng nangungunang 1%, na madalas na isinisisi sa pagbabago sa teknolohiya, globalisasyon, at paghina ng mga unyon ng manggagawa. Sa kabilang banda, ang ilang rehiyon sa Latin America, na kasaysayang pinaka-hindi pantay sa mundo, ay nakakita ng bahagyang pagbaba sa kanilang mga Gini score dahil sa pinalawak na social safety nets at pinabuting edukasyon. Sa kabila ng mga pagpapabuting ito, ipinapakita ng kamakailang data na ang pandaigdigang pag-unlad sa pagbabawas ng hindi pagkakapantay-pantay ay bumagal o huminto sa ilang rehiyon, kung saan ang hindi pagkakapantay-pantay sa kayamanan ay nananatiling mas mataas at mas matatag kaysa sa hindi pagkakapantay-pantay sa kita sa buong mundo.

Ang mga pattern sa rehiyon ay nagpapakita ng malalaking pagkakaiba sa kung paano ipinamamahagi ang mga resources. Ang Europe, partikular ang mga bansa sa Nordic at Central Europe, ay patuloy na nagpapanatili ng pinakamababang Gini coefficient, na madalas na nasa pagitan ng 0.24 at 0.30. Ang mga antas na ito ay sumasalamin sa matatag na mga sistema ng social welfare at progresibong pagbubuwis. Sa kabaligtaran, ang Southern Africa ay nananatiling pinaka-hindi pantay na rehiyon sa buong mundo, na may mga Gini coefficient na madalas lumampas sa 0.60. Ang Latin America ay nagpapakita rin ng mataas na antas ng hindi pagkakapantay-pantay, karaniwang nasa pagitan ng 0.40 at 0.50, sa kabila ng mga kamakailang pagsisikap sa muling pamamahagi. Ang North America, partikular ang United States, ay nagpapanatili ng mas mataas na Gini coefficient kaysa sa karamihan ng iba pang mga high-income na bansa, na kasalukuyang tinatayang nasa 0.41. Sa East Asia, nag-iiba ang mga pattern; ang Japan ay nagpapanatili ng medyo mababang hindi pagkakapantay-pantay, habang ang mabilis na paglago sa ibang mga lugar ay humantong sa nagbabagong mga coefficient. Ang mga pagkakaibang ito sa rehiyon ay madalas na nag-uugat sa mga historikal na pattern ng pagmamay-ari ng lupa, mga balangkas ng institusyon, at ang antas ng interbensyon ng gobyerno sa labor market.