Ano ang Populasyon sa Lungsod?

Ang populasyon sa lungsod ay tumutukoy sa kabuuang bilang ng mga indibidwal na naninirahan sa mga lugar na opisyal na inuri bilang urban ng mga pambansang awtoridad sa istatistika ng bawat kaukulang bansa. Ang metric na ito ay madalas na ipinapakita bilang porsyento ng kabuuang pambansang populasyon, na naglalarawan sa antas ng urbanisasyon sa loob ng isang partikular na heograpikal na rehiyon. Dahil walang unibersal na pandaigdigang pamantayan para sa kung ano ang bumubuo sa isang urban na lugar, ang kahulugan ng indicator na ito ay lubos na umaasa sa lokal na administratibo, pang-ekonomiya, o heograpikal na pamantayan. Ang mga karaniwang salik na ginagamit ng mga bansa upang tukuyin ang mga urban na espasyo ay kinabibilangan ng minimum na threshold ng populasyon, mataas na density ng populasyon, ang pagkakaroon ng partikular na imprastraktura tulad ng mga sementadong kalsada at pampublikong kagamitan, o isang workforce na pangunahing nakikibahagi sa mga aktibidad na hindi pang-agrikultura. Halimbawa, ang ilang bansa ay maaaring uriin ang anumang pamayanan na may higit sa dalawang libong residente bilang urban, habang ang iba ay maaaring itakda ang threshold sa limang libo o kahit limampung libo. Ang flexibility na ito ay nagbibigay-daan sa indicator na sumalamin sa natatanging demograpiko at panlipunang realidad ng iba't ibang bansa habang nagbibigay ng pundasyon para sa pag-unawa sa paglipat mula sa pamumuhay sa probinsya patungo sa pamumuhay na nakasentro sa lungsod sa buong mundo.

Kinukuha ng World Bank ang data nito sa populasyon sa lungsod pangunahin mula sa United Nations Population Division, na nagpagsasama-sama ng mga pigura mula sa mga ulat ng pambansang census at opisyal na pagtatantya ng pamahalaan. Dahil ang data ay umaasa sa mga kahulugang ibinigay ng mga indibidwal na bansa, ang World Bank ay nagsisilbing sentral na repositoryo na nag-o-standardize sa format ng pag-uulat habang kinikilala ang mga pinagbabatayang pagkakaiba sa kung paano kinakategorya ang mga urban na lugar. Upang mapanatili ang isang komprehensibo at tuluy-tuloy na makasaysayang rekord, ang mga statistical model at interpolation technique ay ginagamit upang tantyahin ang mga halaga para sa mga taon sa pagitan ng mga opisyal na bilang ng census. Bilang karagdagan sa mga pambansang ulat, ang metodolohiya ay kinasasangkutan ng mga regular na update habang nagiging available ang mga bagong demographic survey at administrative data. Madalas na ginagamit ng World Bank ang World Urbanization Prospects bilang pangunahing reference point upang matiyak na ang data ay umaayon sa mga pandaigdigang trend sa demograpiya. Ang diskarte na ito ay tumutulong upang pakinisin ang mga pagkakaiba na dulot ng mga pagbabago sa mga administratibong hangganan o mga pagbabago sa mga pambansang sistema ng klasipikasyon. Sa pamamagitan ng pagsasama-sama ng mga magkakaibang data point na ito, ang World Bank ay nagbibigay ng isang harmonized na time series na nagbibigay-daan para sa mga paghahambing sa pagitan ng mga bansa at pangmatagalang pagsusuri ng trend.

Ang pag-unawa sa mga trend ng populasyon sa lungsod ay mahalaga para sa mga policymakers, ekonomista, at urban planners habang naghahanda sila para sa mga pangangailangan sa hinaharap ng isang bansa. Ang urbanisasyon ay ayon sa kasaysayan na nauugnay sa pag-unlad ng ekonomiya at industriyalisasyon; habang lumilipat ang mga tao sa mga lungsod, madalas silang lumilipat mula sa subsistence farming patungo sa mas espesyalisadong mga tungkulin sa sektor ng pagmamanupaktura at serbisyo. Ang pagbabagong ito ay karaniwang nagtutulak ng mga nadagdag sa produktibidad at nagpapataas ng gross domestic product ng isang bansa. Sa pamamagitan ng pagsubaybay sa mga bilang na ito, matutukoy ng mga pamahalaan kung saan pinaka-kailangan ang mga pamumuhunan sa imprastraktura, partikular sa mga lugar tulad ng pampublikong transportasyon, pabahay, at telekomunikasyon. Higit sa paglago ng ekonomiya, ang indicator ng populasyon sa lungsod ay mahalaga para sa pamamahala ng mga hamon sa lipunan at kapaligiran. Ang mabilis na paglago ng lungsod ay maaaring magbigay ng pressure sa mga umiiral na pampublikong serbisyo, na humahantong sa pagbuo ng mga informal settlement at paglalagay ng presyon sa mga sistema ng tubig at sanitasyon. Sa kabilang banda, ang mga konsentradong populasyon ay nagbibigay-daan para sa mas mahusay na paghahatid ng pangangalagang pangkalusugan at edukasyon. Mula sa pananaw sa kapaligiran, ang mga lungsod ay mga signipikanteng sentro ng pagkonsumo ng enerhiya at mga emisyon ng carbon. Ang tumpak na data ng populasyon sa lungsod ay nagbibigay-daan sa mga internasyonal na organisasyon na bumuo ng mga sustainable development goals na nagbabalanse sa mga benepisyo ng pamumuhay sa lungsod sa pangangailangan para sa pangangalaga sa kapaligiran at katatagan sa klima.

Maraming kaugnay na indicator ang nagbibigay ng mas malalim na konteksto para sa pag-unawa sa mga pagbabago sa demograpiya. Ang urbanization rate ay sumusukat sa taunang bilis kung saan tumataas ang porsyento ng populasyon sa lungsod, na nag-aalok ng pananaw sa bilis ng pagbabago sa lipunan. Sa kabilang banda, ang populasyon sa probinsya ay kumakatawan sa mga naninirahan sa labas ng mga itinalagang urban center, na nagbibigay-diin sa balanse sa pagitan ng mga sektor ng agrikultura at industriya. Ang iba pang mahahalagang konsepto ay kinabibilangan ng density ng populasyon, na sumusukat sa bilang ng mga tao bawat square kilometer, at mga urban agglomeration, na nakatuon sa mga magkakadugtong na built-up na lugar na maaaring sumaklaw sa maraming administratibong hangganan. Ang terminong megacity ay madalas na ginagamit upang ilarawan ang mga urban na lugar na may higit sa sampung milyong naninirahan, na sumasalamin sa isang partikular na sukat ng urbanisasyon na nagpapakita ng mga natatanging kinakailangan sa pamamahala at imprastraktura.