Namibia Populasyon sa Lungsod

Ang urban population ay sumusukat sa kabuuang bilang ng mga taong naninirahan sa mga lugar na inuri bilang urban ng pambansang tanggapan ng istatistika ng bawat bansa. Ang indicator na ito ay sumasalamin sa demograpikong transisyon mula sa buhay rural patungo sa buhay urban, na karaniwang hinihimok ng industriyalisasyon, pag-unlad ng ekonomiya, at ang paglawak ng mga sektor na nakabase sa serbisyo. Bagama't walang unibersal na pamantayan para sa kung ano ang bumubuo sa isang urban na lugar, ang mga klasipikasyon ay karaniwang batay sa laki ng populasyon, density ng populasyon, mga administratibong hangganan, o ang pagkakaroon ng partikular na imprastraktura tulad ng mga sementadong kalsada, kuryente, at mga serbisyong pangkalusugan. Ang mataas na bilang ng urban population ay madalas na nauugnay sa mas mataas na gross domestic product, dahil ang mga lungsod ay nagsisilbing mga hub para sa inobasyon, kalakalan, at edukasyon. Gayunpaman, ang mabilis na urbanisasyon ay maaari ring magdulot ng mga hamon tungkol sa pabahay, sanitasyon, at transportasyon. Ang indicator ay karaniwang ipinapahayag bilang isang ganap na bilang ng mga residente o bilang porsyento ng kabuuang populasyon, na nagbibigay ng snapshot ng mga pattern ng paninirahan at istrukturang panlipunan ng isang bansa.

Ang data para sa indicator na ito ay pangunahing nagmumula sa United Nations Population Division at sa World Bank. Ang proseso ng koleksyon ay umaasa sa mga pambansang census at administratibong rekord na ibinigay ng bawat bansa. Dahil nag-iiba ang mga pambansang depinisyon ng mga urban na lugar, ang United Nations ay naglalapat ng isang smoothing technique upang pagtugmain ang mga numero at makagawa ng pare-parehong time-series data. Upang matugunan ang kawalan ng unibersal na pamantayan, inendorso kamakailan ng United Nations Statistical Commission ang metodolohiyang Degree of Urbanization (DEGURBA). Ang diskarte na ito ay gumagamit ng density ng populasyon at mga threshold ng laki na inilalapat sa isang population grid upang uriin ang teritoryo sa tatlong uri: mga lungsod, mga bayan at semi-dense na lugar, at mga rural na lugar. Sa kabila ng mga pagsisikap na ito, ang kalidad ng data ay maaaring limitado sa mga lugar na kulang sa mapagkukunan kung saan ang mga siklo ng census ay hindi regular o ang mga administratibong hangganan ay madalas na binabago, na posibleng humantong sa mga pagkukulang sa pagbilang sa mga informal settlement.

Ang mga pagkakaiba ay madalas na nangyayari sa pagitan ng World Bank at United Nations kapag gumagamit sila ng magkaibang mga taon ng rebisyon ng World Urbanization Prospects. Higit pa rito, ang mga numero ng pambansang gobyerno ay maaaring magmukhang mas mataas kaysa sa mga pandaigdigang pagtatantya kung isasama nila ang mga semi-urban na bayan na inuuri ng mga pandaigdigang katawan bilang rural.

Ang porsyento na higit sa 50% ay nagpapahiwatig na ang karamihan ng populasyon ay urbanisado na, isang threshold na nalampasan ng mundo noong bandang 2007. Ang mga bansang may bahagi ng urban na lumalampas sa 80% ay itinuturing na lubos na urbanisado, habang ang mga nasa ibaba ng 30% ay karaniwang mga nasa maagang yugto ng papaunlad na ekonomiya na may mga sektor na nakatuon sa agrikultura.

Ipinapakita ng kamakailang data na higit sa 56% ng pandaigdigang populasyon ay naninirahan sa mga urban na lugar, na kumakatawan sa humigit-kumulang 4.4 bilyong tao. Ang trend na ito ay mabilis na bumilis mula noong kalagitnaan ng ika-20 siglo, noong 30% lamang ng mundo ang nakatira sa mga lungsod. Ang mga kasalukuyang pagtatantya ay nagmumungkahi na ang kabuuang urban population ay lalago sa halos 70% sa taong 2050, na magdaragdag ng higit sa 2 bilyong bagong naninirahan sa lungsod. Ang paglago ay lalong nakatuon sa mga megacity—mga urban agglomeration na may higit sa 10 milyong naninirahan—kung saan mayroon nang higit sa 30 sa buong mundo. Habang ang bilis ng urbanisasyon ay naging matatag na sa mga binuong bansa, ang mga umuusbong na ekonomiya ay nakakakita ng mabilis na pagbabago habang ang mga tao ay lumilipat para maghanap ng mas magandang trabaho, edukasyon, at pangangalagang pangkalusugan. Ang transisyong ito ay isang pangunahing driver ng pandaigdigang paglago ng ekonomiya ngunit nangangailangan din ng malalaking pamumuhunan sa climate-resilient na imprastraktura at napapanatiling pabahay.

Ang mga antas ng rehiyonal na urbanisasyon ay malaki ang pagkakaiba-iba ayon sa kita at heograpiya. Ang North America at Latin America ay kabilang sa mga pinaka-urbanisadong rehiyon, na may higit sa 80% ng kanilang populasyon ang nakatira sa mga lungsod. Sumusunod ang Europe na may humigit-kumulang 75% urbanisasyon. Sa kabaligtaran, ang Sub-Saharan Africa at South Asia ang nananatiling pinakamaliit ang urbanisasyon, na may mga bahagi ng urban na madalas ay mas mababa sa 40% hanggang 50%. Gayunpaman, ang mga rehiyong ito ang kasalukuyang nakakaranas ng pinakamabilis na rate ng paglago ng urban sa mundo. Ipinapahiwatig ng mga projection na halos 90% ng hinaharap na pagtaas sa pandaigdigang urban population ay mangyayari sa Africa at Asia, partikular sa mga bansa tulad ng India, China, at Nigeria. Sa mga bansang may mataas na kita, ang trend ay lumipat patungo sa suburbanization at ang paglago ng mga katamtamang laki na lungsod, samantalang sa mga rehiyong may mas mababang kita, ang paglago ay madalas na nakatuon sa ilang pangunahing metropolitan hub.