Chiny — populacja

Obecna populacja Chin to szacowana na 2026 rok liczba 1 405 509 269 osób, co oznacza okres łagodnego spadku w stosunku do oficjalnej liczby z 2024 roku wynoszącej 1 408 975 000. Naród ten zajmuje obecnie 2. miejsce na świecie spośród 215 krajów, po tym jak niedawno został wyprzedzony przez Indie jako najludniejszy kraj świata. Ostatnie dane wskazują na roczne tempo wzrostu wynoszące -0,12%, przy szacowanej gęstości zaludnienia w 2026 roku na poziomie 149,7 osób na km² (387,7 na milę kwadratową). Około 65,9% populacji mieszka na obszarach miejskich, co odzwierciedla dekady szybkiej uprzemysłowienia i migracji wewnętrznej.

Historia demograficzna Chin jest definiowana przez ich ogromną skalę i interwencje państwowe mające na celu zarządzanie szybkim wzrostem. Przez dziesięciolecia populacja znacznie się powiększała po połowie XX wieku, co doprowadziło do wdrożenia polityki jednego dziecka pod koniec lat 70., aby ograniczyć obciążenie zasobów. Polityka ta skutecznie spowolniła wzrost, ale wywarła trwały wpływ na strukturę wiekową narodu i równowagę płci, pozostawiając dziedzictwo, któremu obecne zmiany polityki próbują teraz zaradzić. W końcu XX i na początku XXI wieku kraj doświadczył tego, co często określa się mianem największej migracji wewnętrznej w historii ludzkości. Setki milionów ludzi przeniosły się z wiejskich prowincji rolniczych do rozwijających się miast nadmorskich, takich jak Szanghaj i Shenzhen. Migracja ta napędziła transformację narodu w globalne centrum produkcyjne i znacząco zmieniła krajobraz miejsko-wiejski, prowadząc do obecnego wysokiego poziomu urbanizacji.

Naród wszedł w fazę kurczenia się populacji, z obecnym rocznym tempem wzrostu wynoszącym -0,12%. Ta zmiana jest napędzana głównie przez rekordowo niski współczynnik dzietności wynoszący 1,01 urodzeń na kobietę, co jest znacznie poniżej poziomu zastępowalności pokoleń wynoszącego 2,1, wymaganego do utrzymania stabilnej wielkości populacji. Pomimo przejścia od polityki jednego dziecka do polityki dwojga, a następnie trojga dzieci, czynniki społeczne i ekonomiczne nadal ograniczają wskaźniki urodzeń w całym kraju. Wysokie koszty życia w dużych miastach, zwiększony udział kobiet w szkolnictwie wyższym i sektorach zawodowych oraz zmieniające się normy społeczne dotyczące małżeństwa przyczyniły się do spadku wskaźnika urodzeń. Ostatnie dane pokazują, że surowy współczynnik zgonów zaczął przewyższać surowy współczynnik urodzeń. Prognozy sugerują, że populacja będzie się nadal starzeć i kurczyć w nadchodzących dekadach, co zwiększy presję na krajową siłę roboczą i systemy opieki społecznej dla osób starszych.

Szacowana gęstość zaludnienia w 2026 roku wynosi 149,7 osób na km² (387,7 na milę kwadratową), choć jest ona rozłożona nierównomiernie, z ogromnymi koncentracjami w żyznych prowincjach wschodnich i znacznie niższymi gęstościami w zachodnich regionach autonomicznych.

Najnowsze dane pokazują, że 65,9% populacji mieszka na obszarach miejskich, a liczba ta nadal rośnie, w miarę jak gospodarka przesuwa się w stronę usług wysokotechnologicznych i nowoczesnej infrastruktury.

Chiny zajmują obecnie 2. miejsce na świecie spośród 215 krajów pod względem całkowitej liczby ludności oraz 2. miejsce spośród 49 w Azji. W swoim specyficznym subregionie zajmują 1. miejsce spośród 7 w Azji Wschodniej, pozostając dominującą potęgą demograficzną w tym obszarze. Choć przez długi czas były najludniejszym narodem na Ziemi, niedawno przesunęły się na drugą pozycję za Indie, które nadal odnotowują dodatni wzrost. W porównaniu ze swoimi sąsiadami w Azji Wschodniej, takimi jak Japonia i Korea Południowa, Chiny borykają się z podobnymi wyzwaniami demograficznymi charakteryzującymi się starzejącą się siłą roboczą i ekstremalnie niskimi współczynnikami dzietności. Jednak skala populacji Chin sprawia, że jej kurczenie się ma bardziej znaczące konsekwencje dla globalnych łańcuchów dostaw i rynków międzynarodowych niż w przypadku jej mniejszych regionalnych odpowiedników.