Ruanda Ticaret (GSYİH %)

Genellikle ticari açıklık oranı olarak adlandırılan bu gösterge, bir ülkenin toplam mal ve hizmet ihracat ve ithalatının birleşik değerinin Gayri Safi Yurt İçi Hasılaya (GSYİH) oranıdır. Bir ekonominin küresel pazara ne ölçüde entegre olduğunu değerlendirmek için temel bir ölçüt görevi görür. Hem girişleri hem de çıkışları toplayarak, uluslararası ticaretin bir ulusun genel ekonomik faaliyeti için göreceli önemini yakalar. Daha yüksek bir yüzde, yerli üretimin büyük bir kısmının dış pazarlara yönelik olduğunu veya yerli tüketimin büyük ölçüde yabancı ürünlere dayandığını gösterir. Aksine, daha düşük bir oran genellikle daha kendine yeten veya iç odaklı bir ekonomiye işaret eder. Hesaplama, makine ve petrol gibi somut emtiaların yanı sıra turizm, finansal danışmanlık ve yazılım lisanslama gibi soyut hizmetleri de içerir. Bir ülkenin uluslararası karşılaştırmalı üstünlüklerden nasıl yararlandığının ve küresel piyasa dalgalanmalarına karşı kırılganlığının bir anlık görüntüsünü sunar.

Bu gösterge için birincil veriler Dünya Bankası, Uluslararası Para Fonu (IMF) ve Birleşmiş Milletler Ticaret ve Kalkınma Konferansı (UNCTAD) tarafından toplanmaktadır. Ulusal gümrük idareleri malların sınır ötesi akışını kaydederken, merkez bankaları Ödemeler Dengesi (BoP) çerçevesi aracılığıyla hizmetleri izler. Bu rakamlar daha sonra ülkeler arası karşılaştırılabilirliği sağlamak için Ulusal Hesaplar Sistemi (SNA) kılavuzları kullanılarak uyumlu hale getirilir. Önemli bir sınırlama, Singapur veya Hollanda gibi ülkelerin transit merkezleri olarak hareket ettiği yeniden ihracat fenomenidir; aynı mallar hem ithalat hem de ihracat olarak sayıldığı için ticaret hacimleri toplam GSYİH'lerini aşabilir. Ayrıca gösterge, büyük ülkelerde devasa boyutlarda olabilen iller veya eyaletler arasındaki iç ticareti hesaba katmaz ve bu da küçük uluslara kıyasla ekonomik birbirine bağlılıklarını potansiyel olarak olduğundan az gösterebilir.

Dünya Bankası ve Dünya Ticaret Örgütü genellikle tutarlı rakamlar sağlar, ancak hizmetlere nasıl değer biçtiklerindeki farklılıklardan dolayı tutarsızlıklar ortaya çıkabilir. UNCTAD verileri de transit halindeki malları veya özel ekonomik bölgeleri kaydetme yöntemlerinin değişmesi nedeniyle biraz farklılık gösterebilir.

%100'ün üzerindeki bir ticaret/GSYİH oranı, genellikle bir ülkeyi küresel bir ticaret merkezi veya dışa bağımlılığı yüksek küçük bir ulus olarak tanımlar. Küresel ortalamalar genellikle %50 ile %60 arasında dalgalanırken, %30'un altındaki bir oran genellikle çok büyük ekonomilerde veya kısıtlı ticaret politikaları olanlarda görülür.

Son birkaç on yılda, küresel ticaretin GSYİH'ye oranı, küreselleşmenin derinleşmesini ve uluslararası tedarik zincirlerinin genişlemesini yansıtarak önemli bir yukarı yönlü seyir izledi. 2008 finansal krizi ve daha yakın zamandaki küresel sağlık acil durumu sırasında keskin bir daralma yaşanmış olsa da, son veriler ticaret hacimlerinde dirençli bir toparlanma göstermektedir. Ancak ticaretin doğası evriliyor; mal ticareti bazı bölgelerde durağanlaşırken, hizmet ticareti —özellikle dijital olarak sunulan hizmetler— hızla genişliyor. Son tahminler, ülkelerin tedarik zinciri güvenliğini artırmak için coğrafi komşularıyla ticarete öncelik verdiği bölgeselleşme veya yakın-kıyılaşma (near-shoring) eğilimine işaret ediyor. Bu değişimlere rağmen, uluslararası ticaret küresel ekonomik büyümenin temel itici gücü olmaya devam ediyor ve mevcut küresel ortalama toplam çıktının yaklaşık %50 ila %60'ı civarında seyrediyor.

Bölgesel farklılıklar belirgindir ve genellikle coğrafya ve iç pazar büyüklüğü tarafından belirlenir. Avrupa ve Doğu Asya'daki yüksek gelirli, daha küçük ekonomiler, bölgesel üretim veya transit merkezleri rollerinden dolayı sıklıkla %100'ü aşan oranlar bildirmektedir. Örneğin, Euro bölgesi, Avrupa Birliği'nin tek pazarı sayesinde yüksek derecede entegrasyonu sürdürmektedir. Buna karşılık, Amerika Birleşik Devletleri, Brezilya ve Hindistan gibi devasa yerli tüketici tabanına sahip büyük ekonomiler genellikle daha düşük ticaret/GSYİH oranlarına sahiptir ve bu oranlar genellikle %25 ile %40 arasında kalmaktadır. Son veriler, Sahra Altı Afrika ve Güneydoğu Asya'nın küresel ağlara giderek daha fazla entegre olduğunu gösterirken, Orta Doğu'daki bazı kaynak zengini uluslar, esas olarak emtia ihracatıyla yönlendirilen yüksek oranlar sergilemektedir. Küçük ada gelişmekte olan devletleri, ekonomileri büyük ölçüde ithal temel ihtiyaçlara bağlı olduğu için genellikle en yüksek oynaklığı göstermektedir.