Rwanda Gastusin sa Edukasyon (% ng GDP)

Ang paggasta sa edukasyon ay kumakatawan sa kabuuang pampublikong mapagkukunang pinansyal na inilaan sa sektor ng edukasyon ng lahat ng antas ng gobyerno, kabilang ang mga lokal, rehiyonal, at pambansang awtoridad. Ang indicator na ito ay karaniwang sumasaklaw sa kasalukuyan at capital expenditures sa mga institusyong pang-edukasyon (parehong pampubliko at pribado), administrasyon ng edukasyon, at mga subsidyo para sa mga sambahayan at mag-aaral, tulad ng mga scholarship at loan. Sinusukat nito ang pangako ng lipunan sa pagpapaunlad ng human capital at isang pangunahing driver ng produktibidad ng ekonomiya at social mobility. Ayon sa pinakabagong magagamit na data, kabilang dito ang paggasta sa pre-primary, primary, secondary, at tertiary na edukasyon, pati na rin ang vocational training at mga programa sa edukasyon para sa mga matatanda. Sa pamamagitan ng pagsubaybay sa mga pamumuhunang ito, masusuri ng mga analyst kung binibigyang-priyoridad ng isang bansa ang cognitive at teknikal na pag-unlad ng mga manggagawa nito. Nagsisilbi itong mahalagang proxy para sa potensyal na paglago ng isang bansa sa hinaharap at ang kakayahan nitong bawasan ang hindi pagkakapantay-pantay sa pamamagitan ng patas na access sa pag-aaral para sa lahat ng mamamayan anuman ang katayuang sosyo-ekonomiko.

Ang koleksyon ng data para sa paggasta sa edukasyon ay pangunahing pinamamahalaan ng UNESCO Institute for Statistics (UIS) sa pakikipagtulungan sa World Bank at OECD. Ang impormasyon ay kinakalap sa pamamagitan ng mga taunang survey na ipinapadala sa mga pambansang ministeryo ng edukasyon at pananalapi. Ang mga survey na ito ay gumagamit ng International Standard Classification of Education (ISCED) upang matiyak na ang data ay inuuri nang pare-pareho sa iba't ibang sistema ng paaralan. Ang mga limitasyon ay nagmumula sa mga pagkakaiba sa kung paano iniuulat ng mga bansa ang pribado laban sa pampublikong pondo, lalo na kapag may kasamang mga subsidyo ng gobyerno. Ang ilang mga bansa ay maaaring kulang sa pag-uulat ng lokal o munisipal na paggasta, na humahantong sa pagmaliit sa kabuuang pamumuhunan. Bukod dito, dahil ang indicator ay madalas na umaasa sa mga badyet ng gobyerno, maaaring magkaroon ng time lag sa pagitan ng aktwal na paggasta at ang pag-uulat ng mga pinal na account. Ang paghahambing ng data sa pagitan ng mga bansa ay nangangailangan ng pag-iingat dahil sa mga pagkakaiba sa haba ng mga taon ng pag-aaral at ang nag-iibang gastos ng suweldo ng guro kumpara sa mga lokal na pamantayan ng pamumuhay.

Ang World Bank at UNESCO ay karaniwang nagkakasundo sa mga data point dahil pareho silang gumagamit ng UIS database, bagaman ang World Bank ay maaaring magbigay ng mas madalas na mga update batay sa mga dokumento ng pambansang badyet. Ang mga pagkakaiba ay paminsan-minsang nangyayari kapag ang mga mapagkukunan ay gumagamit ng magkakaibang GDP deflators o mga pagtatantya ng populasyon para sa mga kalkulasyon bawat tao.

Ang isang karaniwang pandaigdigang benchmark ay nagmumungkahi na ang mga gobyerno ay dapat maglaan ng hindi bababa sa 4% hanggang 6% ng kanilang GDP sa edukasyon. Para sa mga pambansang badyet, ang target na 15% hanggang 20% ng kabuuang paggasta ng gobyerno ay karaniwang itinuturing na kinakailangan upang makamit ang unibersal na primary at secondary schooling.

Ang kamakailang data ay nagpapahiwatig ng isang makabuluhang pagtaas sa pagbibigay-priyoridad sa paggasta sa edukasyon sa maraming umuusbong na ekonomiya, na hinihimok ng pandaigdigang pagtulak para sa unibersal na primaryang edukasyon. Habang maraming high-income na bansa ang nagpapanatili ng matatag na antas ng pamumuhunan, may lumalaking pagbabago patungo sa pagpopondo ng digital na imprastraktura at pagsasanay ng guro upang umangkop sa mga modernong teknolohikal na pangangailangan. Ipinapakita ng mga kasalukuyang pagtatantya na ang pandaigdigang pampublikong paggasta sa edukasyon ay nanatiling medyo matatag sa kabila ng mga shock sa ekonomiya, bagaman ang agwat sa pagitan ng mga bansang may pinakamataas at pinakamababang paggasta ay nananatili. Sa maraming papaunlad na rehiyon, mayroong lumalaking pagtuon sa krisis sa pag-aaral, kung saan tumataas ang paggasta ngunit ang mga resulta ng mag-aaral ay nananatiling mababa, na humahantong sa pagbabago sa patakaran patungo sa kahusayan at kalidad sa halip na enrollment lamang. Bukod dito, ang transisyon sa mga lifelong learning model ay nag-udyok sa mas maraming gobyerno na maglaan ng mga mapagkukunan para sa edukasyon ng mga matatanda at mga programa sa vocational retraining upang matugunan ang mga skills gap sa labor market. Sa pagitan ng 2010 at 2022, ang pandaigdigang paggasta sa edukasyon bilang bahagi ng GDP ay nakakita ng bahagyang pagbaba mula 4.5% patungong 4.3% sa kabila ng paglago sa absolute dollar terms.

Ang mga pattern sa rehiyon ay nagpapakita ng malaking pagkakaiba sa pagitan ng mga high-income at low-income na lugar. Sa North America at Europe, ang paggasta sa edukasyon bilang porsyento ng GDP ay karaniwang mataas, na sinusuportahan ng mga mature na sistema ng buwis at pagtuon sa tertiary research. Sa kabilang banda, sa Sub-Saharan Africa, ang edukasyon ay madalas na kumokonsumo ng mas malaking bahagi ng kabuuang badyet ng gobyerno—madalas na lumalampas sa 18%—kahit na ang absolute dollar amount bawat mag-aaral ay nananatiling mababa dahil sa mas maliliit na pangkalahatang ekonomiya. Ang mga bansa sa East Asia ay madalas na nagpapakita ng mataas na pribadong paggasta ng sambahayan sa edukasyon kasabay ng pampublikong pamumuhunan, na nag-aambag sa malakas na akademikong resulta. Sa Latin America, ang mga antas ng paggasta ay nakakita ng katamtamang paglago, ngunit ang mga hadlang sa pananalapi sa ilang bansa ay humantong sa kawalan ng katatagan sa pagpopondo para sa mga pampublikong unibersidad. Ang mga rehiyon ng Central at South Asia ay kasalukuyang nakatuon sa pagpapalawak ng access sa secondary school, na nangangailangan ng malaking pagtaas sa capital expenditure para sa imprastraktura. Ang paggasta bawat batang nasa edad na pang-paaralan ay may average na humigit-kumulang $53 sa mga low-income na bansa kumpara sa $7,800 sa mga high-income na bansa.