Rwanda GNI bawat Kapita (Atlas)

Ang GNI per capita ay sumusukat sa average na kita ng mga mamamayan ng isang bansa sa pamamagitan ng pag-kalkula ng kabuuang halaga na ginawa ng mga residente ng isang bansa, kabilang ang kita mula sa mga dayuhang mapagkukunan, na hinati sa kabuuang populasyon sa kalagitnaan ng taon. Hindi tulad ng Gross Domestic Product (GDP), na nakatuon sa produksyon sa loob ng mga pisikal na hangganan, ang Gross National Income (GNI) ay isinasaalang-alang ang pang-ekonomiyang output ng lahat ng mamamayan at negosyo anuman ang kanilang lokasyon sa heograpiya. Binubuo nito ang kabuuan ng value added ng lahat ng residenteng producer plus anumang mga buwis sa produkto (minus ang mga subsidyo) na hindi kasama sa pagpapahalaga ng output plus ang mga net receipt ng primary income, tulad ng kompensasyon ng mga empleyado at kita sa ari-arian, mula sa ibang bansa. Ang indicator na ito ay nagsisilbing pangunahing sukatan para sa pagtatasa ng antas ng pamumuhay at pang-ekonomiyang kagalingan ng mga tao sa isang bansa. Ito ang pangunahing sukatan na ginagamit ng mga pandaigdigang organisasyon tulad ng World Bank upang i-uri ang mga bansa sa mga income group, tulad ng low, middle, at high income. Sa pamamagitan ng pagpapakita ng aktwal na kitang magagamit ng mga residente, nagbibigay ito ng mas komprehensibong pananaw sa kapasidad ng ekonomiya kaysa sa domestic na produksyon lamang.

Ang data para sa GNI per capita ay pangunahing nagmumula sa mga pambansang account na inipon ng mga sentral na bangko at pambansang tanggapan ng istatistika. Ang mga pandaigdigang organisasyon tulad ng World Bank at International Monetary Fund (IMF) ay pinagsasama-sama ang data na ito upang matiyak ang paghahambing sa pagitan ng mga bansa. Partikular na ginagamit ng World Bank ang Atlas Method upang mabawasan ang epekto ng mga pagbabago sa exchange rate; kabilang dito ang paggamit ng 3-taong average ng exchange rates, na in-adjust para sa mga pagkakaiba sa inflation sa pagitan ng bansa at ilang malalaking ekonomiya. Kasama sa mga limitasyon ang pagbubukod ng mga non-monetary na transaksyon, tulad ng subsistence farming at gawaing bahay, na makabuluhan sa maraming papaunlad na bansa. Bukod dito, hindi ipinapakita ng indicator ang distribusyon ng kita sa loob ng isang bansa, na nangangahulugang ang isang mataas na average ay maaaring magtago ng malaking panloob na kahirapan. Ang koleksyon ng data ay maaari ring hindi gaanong maaasahan sa mga rehiyon na may malalaking impormal na ekonomiya o limitadong kapasidad sa administrasyon.

Habang ang World Bank at IMF ay karaniwang nagkakasundo, may mga bahagyang pagkakaiba na lumilitaw mula sa magkakaibang pagtatantya ng populasyon o sa timing ng mga rebisyon ng data. Ang World Bank Atlas Method ay nananatiling depinitibong mapagkukunan para sa mga opisyal na klasipikasyon ng kita ng bansa.

Ang mga antas ng GNI per capita na higit sa 13,845 USD ay karaniwang itinuturing na high income, habang ang mga antas na mababa sa 1,135 USD ay nagpapahiwatig ng low-income status. Ang tumataas na GNI per capita ay karaniwang nagmumungkahi ng pagbuti ng antas ng pamumuhay, at ang pigura na hindi bababa sa 40,000 USD ay karaniwan sa mga pinaka-advanced na ekonomiya.

Sa nakalipas na ilang dekada, ang pandaigdigang GNI per capita ay nagpakita ng pare-parehong pataas na direksyon, na pangunahing hinihimok ng mabilis na industriyalisasyon at paglago ng sektor ng serbisyo sa mga emerging market. Ipinapakita ng kamakailang data ang isang pagbabago kung saan ang mga middle-income na bansa, partikular sa East Asia, ay nakakita ng mas mabilis na growth rates kaysa sa mga itinatag na high-income na bansa. Gayunpaman, ang agwat sa pagitan ng mga may pinakamataas at pinakamababang kita ay nananatiling malawak. Ang mga shock sa ekonomiya, tulad ng mga pandaigdigang krisis sa kalusugan o mga geopolitical na tunggalian, ay nagdulot ng pansamantalang pagliit ng GNI, ngunit karamihan sa mga rehiyon ay nagpakita ng katatagan at pagbabalik sa paglago. Ang transisyon patungo sa mga digital na ekonomiya at globalisadong kalakalan ay nagpahintulot sa maraming maliliit na bansa na dagdagan ang kanilang net income mula sa ibang bansa, bagaman ang mga gastos sa pagbabayad ng utang sa mga papaunlad na rehiyon ay patuloy na nagbibigay ng pababang presyon sa huling per capita figures para sa maraming mamamayan. Ipinapakita ng mga kasalukuyang pagtatantya na habang tumataas ang mga pandaigdigang average, ang bilis ng paglago ay malaki ang pagkakaiba batay sa integrasyon ng isang bansa sa mga pandaigdigang value chain.

May mga makabuluhang pagkakaiba sa buong mundo, kung saan ang North America at Western Europe ang nagpapanatili ng pinakamataas na antas ng GNI per capita, na madalas na lumalampas sa 50,000 USD. Sa kabilang banda, ang Sub-Saharan Africa at mga bahagi ng South Asia ang nag-uulat ng pinakamababang average, na madalas na bumabagsak sa ibaba ng 2,000 USD. Ang East Asia at ang Pacific ang nakaranas ng pinaka-dramatikong pagbuti sa mga nakaraang taon, na itinulak ng paglawak ng ekonomiya sa mga pangunahing emerging market. Ang Middle East ay nagpapakita ng mataas na pagkakaiba-iba; ang mga bansang mayaman sa langis ay nag-uulat ng GNI per capita na maihahambing sa mga antas sa Europe, habang ang mga kalapit na bansa na apektado ng kawalan ng katatagan ay nagpapakita ng mas mababang mga pigura. Ang mga small island developing states ay madalas na nagpapakita ng mas mataas na GNI per capita kaysa sa kanilang mga kapitbahay sa kontinente dahil sa mga espesyalisadong industriya tulad ng turismo o offshore finance, bagaman nananatili silang bulnerable sa panlabas na pagbabago ng ekonomiya. Ang Latin America at ang Caribbean ay karaniwang sumasakop sa upper-middle-income bracket, bagaman ang paglago ay historikal na mas pabago-bago kumpara sa matatag na pagtaas na nakikita sa mga umuusbong na ekonomiya sa Asia.