Rwanda Dostęp do czystej wody

Dostęp do wody mierzy procent populacji korzystającej z ulepszonych źródeł wody pitnej, które są skategoryzowane według poziomu świadczonych usług. Według Wspólnego Programu Monitorowania WHO/UNICEF najwyższym standardem jest bezpiecznie zarządzana woda pitna, która musi znajdować się na terenie posesji, być dostępna w razie potrzeby i wolna od zanieczyszczeń fekalnych oraz priorytetowych zanieczyszczeń chemicznych. Ulepszone źródło to takie, które zostało zaprojektowane w celu ochrony przed zanieczyszczeniami zewnętrznymi poprzez swoją konstrukcję, w tym woda wodociągowa, otwory wiertnicze, chronione studnie i zbieranie wody deszczowej. Niższe szczeble drabiny usług obejmują usługi podstawowe, gdzie podróż w obie strony w celu pobrania wody zajmuje 30 minut lub mniej, oraz usługi ograniczone, które przekraczają ten czas. Osoby bez ulepszonych źródeł polegają na nieulepszonych studniach lub źródłach, bądź na wodzie powierzchniowej z rzek i jezior. Wskaźnik ten jest fundamentalnym czynnikiem napędzającym zdrowie publiczne, ponieważ śledzi podstawową obronę przed chorobami przenoszonymi przez wodę. Służy również jako przybliżony miernik równości płci i rozwoju gospodarczego, biorąc pod uwagę, że ciężar ręcznego pobierania wody często spada na kobiety i dziewczęta, ograniczając ich możliwości edukacyjne i zawodowe.

Dane są głównie harmonizowane przez Wspólny Program Monitorowania WHO/UNICEF przy użyciu trzech głównych źródeł: badań gospodarstw domowych, narodowych spisów powszechnych oraz danych administracyjnych od organów regulacyjnych lub przedsiębiorstw użyteczności publicznej. Kluczowe badania obejmują badania demograficzne i zdrowotne oraz wielowskaźnikowe badania klastrowe. Aby oszacować bezpiecznie zarządzane usługi, JMP ocenia trzy kryteria: dostępność, osiągalność i jakość. Jeśli dane dla wszystkich trzech nie są dostępne, JMP często wykorzystuje minimalną wartość z dostępnych kryteriów jako ostrożny szacunek. Dane są analizowane przy użyciu regresji liniowej w celu opracowania trendów krajowych i uzupełnienia luk między latami badań. Istotnym ograniczeniem jest brak bezpośrednich testów jakości wody w wielu badaniach gospodarstw domowych, co zmusza badaczy do używania typu ulepszonego źródła jako przybliżonego miernika bezpieczeństwa. Dodatkowo rejestry administracyjne często nie doszacowują mieszkańców nieformalnych osiedli lub osób korzystających z prywatnych, nieregulowanych źródeł wody.

Podczas gdy JMP jest standardem globalnym, rządy krajowe mogą zgłaszać wyższe wskaźniki dostępu, jeśli stosują szersze definicje ulepszonych źródeł lub nie uwzględniają jakości wody i przerw w dostawach.

Wskaźnik bezpiecznie zarządzanego dostępu powyżej 99% jest typowy dla krajów o wysokim dochodzie, podczas gdy wskaźniki poniżej 50% wskazują na poważny kryzys infrastrukturalny. Osiągnięcie globalnego celu 100% jest uważane za niezbędne do wyeliminowania chorób przenoszonych przez wodę i zmniejszenia śmiertelności niemowląt.

Globalny dostęp do bezpiecznej wody pitnej znacznie się rozszerzył w ostatnich dekadach, jednak miliardy ludzi pozostają niedostatecznie obsłużone. Ostatnie szacunki pokazują, że około 74% globalnej populacji ma dostęp do bezpiecznie zarządzanej wody pitnej, co pozostawia około 2,2 miliarda ludzi bez tej niezbędnej usługi. Chociaż liczba osób polegających na wodzie powierzchniowej lub nieulepszonych źródłach spadła o setki milionów od przełomu tysiącleci, przejście do statusu bezpiecznie zarządzanego postępuje zbyt wolno, aby osiągnąć międzynarodowe cele zrównoważonego rozwoju do 2030 roku. Zmiany klimatu coraz bardziej komplikują te wysiłki, ponieważ rosnące temperatury i zmieniające się wzorce opadów powodują częstsze susze i powodzie, które niszczą infrastrukturę i zanieczyszczają istniejące zasoby. Ponadto szybka urbanizacja wyprzedza rozbudowę miejskich sieci wodociągowych w wielu regionach rozwijających się, co prowadzi do stagnacji lub spadku poziomu usług w niektórych miastach. Obecne dane wskazują, że globalne tempo postępu musi wzrosnąć czterokrotnie, aby osiągnąć powszechny dostęp, szczególnie w niestabilnych kontekstach, gdzie zasięg jest znacznie niższy niż średnia światowa.

Regionalne dysproporcje w dostępie do wody są głębokie, a Afryka Subsaharyjska i części Oceanii stoją przed największymi wyzwaniami. Ostatnie dane ujawniają, że mniej niż 31% populacji w Afryce Subsaharyjskiej ma dostęp do bezpiecznie zarządzanej wody i pozostaje to jedyny region, w którym mniej niż połowa szkół zapewnia podstawową wodę pitną. W przeciwieństwie do tego, Europa i Ameryka Północna osiągnęły niemal powszechny dostęp, choć małe enklawy wiejskich lub zmarginalizowanych społeczności wciąż nie mają niezawodnych usług. Na całym świecie utrzymuje się również trwały podział wiejsko-miejski; około 80% populacji pozbawionej nawet podstawowych usług mieszka na obszarach wiejskich. W tych warunkach fizyczny ciężar pobierania wody jest ekstremalny, a kobiety i dziewczęta często noszą kanistry ważące do 19 kg (42 funty) na duże odległości. Podczas gdy Azja Południowa i Wschodnia odnotowały najszybszą poprawę podstawowej infrastruktury, wiele z tych krajów wciąż boryka się z zapewnieniem, aby woda była stale wolna od zanieczyszczeń.