Rwanda Akses kepada Air Bersih

Akses air mengukur peratusan populasi yang menggunakan sumber air minuman yang ditambah baik yang dikategorikan mengikut tahap perkhidmatan mereka. Menurut Program Pemantauan Bersama WHO/UNICEF, standard tertinggi ialah air minuman yang diurus secara selamat, yang mesti terletak di dalam premis, tersedia apabila diperlukan, dan bebas daripada pencemaran najis serta kimia keutamaan. Sumber yang ditambah baik ialah sumber yang direka untuk melindungi daripada pencemaran luar melalui pembinaannya, termasuk air paip, lubang gerudi, perigi terlindung, dan pengumpulan air hujan. Tahap yang lebih rendah dalam tangga perkhidmatan termasuk perkhidmatan asas, di mana perjalanan pergi balik untuk mengambil air mengambil masa 30 minit atau kurang, dan perkhidmatan terhad, yang melebihi masa tersebut. Mereka yang tidak mempunyai sumber yang ditambah baik bergantung pada perigi atau mata air yang tidak ditambah baik, atau air permukaan dari sungai dan tasik. Penunjuk ini merupakan pemacu asas kesihatan awam, kerana ia menjejaki pertahanan utama terhadap penyakit bawaan air. Ia juga berfungsi sebagai proksi untuk kesaksamaan jantina dan pembangunan ekonomi, memandangkan beban pengumpulan air secara manual sering jatuh kepada wanita dan kanak-kanak perempuan, mengehadkan peluang pendidikan dan vokasional mereka.

Data diselaraskan terutamanya oleh Program Pemantauan Bersama WHO/UNICEF menggunakan tiga sumber utama: tinjauan isi rumah, banci kebangsaan, dan data pentadbiran daripada pengawal selia atau utiliti. Tinjauan utama termasuk Tinjauan Demografi dan Kesihatan serta Tinjauan Kluster Pelbagai Penunjuk. Untuk menganggarkan perkhidmatan yang diurus secara selamat, JMP menilai tiga kriteria: kebolehcapaian, ketersediaan, dan kualiti. Jika data untuk ketiga-tiganya tidak tersedia, JMP sering menggunakan nilai minimum daripada kriteria yang tersedia sebagai anggaran konservatif. Data dianalisis menggunakan regresi linear untuk menghasilkan trend nasional dan mengisi jurang antara tahun tinjauan. Had yang ketara ialah kekurangan ujian kualiti air secara langsung dalam banyak tinjauan isi rumah, memaksa penyelidik menggunakan jenis sumber yang ditambah baik sebagai proksi untuk keselamatan. Selain itu, rekod pentadbiran sering kurang mengira penduduk di penempatan tidak rasmi atau mereka yang menggunakan sumber air peribadi yang tidak dikawal.

Walaupun JMP adalah standard global, kerajaan nasional mungkin melaporkan kadar akses yang lebih tinggi jika mereka menggunakan definisi sumber ditambah baik yang lebih luas atau tidak mengambil kira kualiti air dan ketidakteraturan bekalan.

Kadar akses yang diurus secara selamat melebihi 99% adalah tipikal bagi negara berpendapatan tinggi, manakala kadar di bawah 50% menunjukkan krisis infrastruktur yang teruk. Mencapai sasaran global 100% dianggap penting untuk menghapuskan penyakit bawaan air dan mengurangkan kematian bayi.

Akses global kepada air minuman yang selamat telah berkembang dengan ketara sepanjang dekad kebelakangan ini, namun berbilion orang masih kurang mendapat perkhidmatan. Anggaran terkini menunjukkan bahawa kira-kira 74% daripada populasi global mempunyai akses kepada air minuman yang diurus secara selamat, meninggalkan kira-kira 2.2 bilion orang tanpa perkhidmatan penting ini. Walaupun bilangan orang yang bergantung pada air permukaan atau sumber yang tidak ditambah baik telah menurun sebanyak ratusan juta sejak permulaan milenium, peralihan kepada status diurus secara selamat berkembang terlalu perlahan untuk memenuhi sasaran kelestarian antarabangsa menjelang 2030. Perubahan iklim semakin merumitkan usaha ini, kerana suhu yang meningkat dan corak kerpasan yang berubah menyebabkan kemarau dan banjir yang lebih kerap yang merosakkan infrastruktur dan mencemarkan bekalan sedia ada. Tambahan pula, pembandaran yang pesat mengatasi pengembangan rangkaian air perbandaran di banyak wilayah membangun, membawa kepada tahap perkhidmatan yang genang atau menurun di sesetengah bandar. Data semasa menunjukkan bahawa kadar kemajuan global mesti meningkat empat kali ganda untuk mencapai akses universal, terutamanya dalam konteks rapuh di mana liputan adalah jauh lebih rendah daripada purata global.

Perbezaan wilayah dalam akses air adalah mendalam, dengan Afrika Sub-Sahara dan sebahagian Oceania menghadapi cabaran terbesar. Data terkini mendedahkan bahawa kurang daripada 31% populasi di Afrika Sub-Sahara mempunyai akses kepada air yang diurus secara selamat, dan ia kekal sebagai satu-satunya wilayah di mana kurang daripada separuh sekolah menyediakan air minuman asas. Sebaliknya, Eropah dan Amerika Utara telah mencapai akses yang hampir universal, walaupun sekelompok kecil komuniti luar bandar atau terpinggir masih kekurangan perkhidmatan yang boleh dipercayai. Terdapat juga jurang luar bandar-bandar yang berterusan di seluruh dunia; kira-kira 80% daripada populasi yang kekurangan perkhidmatan asas tinggal di kawasan luar bandar. Dalam persekitaran ini, beban fizikal pengumpulan air adalah melampau, dengan wanita dan kanak-kanak perempuan sering membawa tong air seberat sehingga 19 kg merentasi jarak yang jauh. Walaupun Asia Selatan dan Timur telah melihat penambahbaikan terpantas dalam infrastruktur asas, banyak daripada negara ini masih bergelut dengan memastikan air sentiasa bebas daripada pencemaran.