Rwanda Perbelanjaan Kesihatan (% KDNK)

Perbelanjaan kesihatan mengukur jumlah sumber yang digunakan oleh sesebuah masyarakat untuk perkhidmatan dan barangan penjagaan kesihatan. Ia dikesan terutamanya sebagai Perbelanjaan Kesihatan Semasa (CHE), yang merangkumi penggunaan akhir untuk penjagaan kesihatan peribadi—termasuk penjagaan kuratif, pemulihan, dan penjagaan jangka panjang—serta perkhidmatan kolektif seperti penjagaan pencegahan dan pentadbiran kesihatan. Penunjuk ini mengikut rangka kerja Sistem Akaun Kesihatan (SHA) 2011, yang menetapkan sempadan jelas bagi apa yang membentuk perbelanjaan kesihatan. Ia secara khusus mengecualikan pelaburan modal seperti pembinaan hospital baharu, pembelian jentera perubatan berskala besar, dan penyimpanan stok vaksin untuk wabak masa hadapan. Dengan menyatakan perbelanjaan ini sebagai peratusan daripada Produk Dalam Negara Kasar (KDNK), penunjuk ini mendedahkan keutamaan relatif sesebuah negara terhadap sektor kesihatannya berbanding aktiviti ekonomi lain. Ia menyediakan cara yang standard untuk menilai sama ada pelaburan kesihatan seiring dengan pertumbuhan ekonomi atau jika peralihan demografi memberi tekanan yang semakin meningkat kepada belanjawan negara.

Pengumpulan data diselaraskan oleh Pertubuhan Kesihatan Sedunia (WHO) melalui Pangkalan Data Perbelanjaan Kesihatan Global (GHED). Negara anggota melaporkan akaun kesihatan mereka berdasarkan metodologi SHA 2011, yang mengklasifikasikan perbelanjaan mengikut fungsi, penyedia, dan skim pembiayaan. Sumber utama termasuk rekod kementerian kewangan, akaun keselamatan sosial kebangsaan, dan tinjauan isi rumah untuk menganggarkan kos perbelanjaan sendiri. Satu had utama ialah variasi dalam kapasiti pelaporan; sementara ekonomi maju menyediakan data yang sangat terperinci, banyak negara berpendapatan rendah bergantung pada tinjauan isi rumah berkala dan laporan penderma luar, yang membawa kepada potensi jurang data untuk tahun-tahun tanpa tinjauan. Tambahan pula, walaupun penunjuk ini menangkap jumlah input kewangan, ia tidak secara semula jadi mengambil kira kecekapan perbelanjaan atau kualiti klinikal penjagaan kesihatan yang disediakan.

Bank Dunia dan WHO berkongsi set data teras yang sama daripada Pangkalan Data Perbelanjaan Kesihatan Global, memastikan ketekalan yang tinggi. Perbezaan kecil mungkin berlaku apabila pejabat statistik kebangsaan menggunakan angka KDNK yang berbeza daripada yang diguna pakai oleh organisasi antarabangsa untuk pengiraan mereka.

Perbelanjaan kesihatan sebanyak 8% hingga 12% daripada KDNK adalah tipikal bagi banyak negara berpendapatan tinggi dengan sistem kesihatan yang maju. Perbelanjaan di bawah 5% sering menunjukkan akses terhad kepada perkhidmatan, manakala bahagian perbelanjaan sendiri yang tinggi melebihi 30% daripada jumlah perbelanjaan biasanya menunjukkan kekurangan perlindungan kewangan yang mencukupi untuk penduduk.

Data terkini menunjukkan trend peningkatan umum dalam perbelanjaan kesihatan global, didorong oleh penuaan penduduk, inovasi teknologi, dan tindak balas terhadap krisis kesihatan global. Semasa peralihan ekonomi utama, seperti krisis kewangan 2008 atau pandemik global 2020, perbelanjaan kesihatan berbanding KDNK sering menunjukkan ketidaktentuan yang ketara. Dalam tahun-tahun kebelakangan ini, banyak negara telah melihat perbelanjaan kesihatan berkembang lebih cepat daripada keseluruhan ekonomi mereka. Walaupun pembiayaan awam telah menjadi sumber dominan di banyak wilayah, jumlah keseluruhan perbelanjaan terus berbeza secara meluas. Anggaran terkini menunjukkan bahawa walaupun purata perbelanjaan global adalah kira-kira 10% daripada KDNK dunia, pertumbuhan paling ketara berlaku di pasaran pesat membangun yang sedang memperluaskan program perlindungan kesihatan sejagat mereka. Walau bagaimanapun, negara berpendapatan tinggi terus menyumbang kira-kira 80% daripada jumlah perbelanjaan global, walaupun mewakili sebahagian kecil daripada populasi dunia. Sepanjang dekad yang lalu, terdapat juga peningkatan ketara dalam pengutamaan penjagaan pencegahan dan pentadbiran kesihatan awam.

Jurang serantau kekal ketara, dengan Amerika Utara melaporkan tahap perbelanjaan kesihatan tertinggi, sering melebihi 16% daripada KDNK. Sebaliknya, Afrika Sub-Sahara dan sebahagian Asia Selatan sering melaporkan perbelanjaan di bawah 5% daripada KDNK. Di Eropah Barat, perbelanjaan kesihatan biasanya berkisar antara 9% dan 11%, dengan pergantungan kuat pada pembiayaan awam dan insurans sosial. Wilayah berpendapatan rendah dicirikan oleh perkadaran perbelanjaan sendiri yang tinggi, yang boleh menyumbang lebih daripada 40% daripada jumlah perbelanjaan kesihatan di sesetengah negara. Di kawasan ini, bantuan penderma luar juga memainkan peranan kritikal, kadangkala membiayai lebih 20% daripada sistem kesihatan. Ekonomi pesat membangun di Asia Timur dan Amerika Latin telah menunjukkan peningkatan yang stabil dalam pelaburan kesihatan awam semasa mereka beralih daripada pergantungan penderma ke arah sistem kesihatan kebangsaan yang diinstitusikan. Corak ini mencerminkan jurang global di mana wilayah berpendapatan tinggi memberi tumpuan kepada penjagaan khusus, manakala wilayah berpendapatan rendah bergelut dengan pembiayaan penjagaan primer asas.