Ρουάντα Κυβερνητικό Χρέος (% του ΑΕΠ)

Το κυβερνητικό χρέος, γνωστό και ως δημόσιο χρέος, αντιπροσωπεύει τις συνολικές οικονομικές υποχρεώσεις που αναλαμβάνει μια κυβέρνηση για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της και των δημόσιων επενδύσεων με την πάροδο του χρόνου. Αυτός ο δείκτης μετρά συνήθως το ακαθάριστο χρέος της γενικής κυβέρνησης, η οποία περιλαμβάνει την κεντρική, την περιφερειακή και την τοπική διοίκηση, καθώς και τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης. Εκφράζεται συχνότερα ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) για να παρέχει πλαίσιο σχετικά με την ικανότητα ενός έθνους να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις του σε σχέση με το μέγεθος της οικονομίας του. Ο υπολογισμός περιλαμβάνει το άθροισμα όλων των εκκρεμών υποχρεώσεων, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών ομολόγων, των εντόκων γραμματίων και των δανείων. Σε αντίθεση με το έλλειμμα του προϋπολογισμού, το οποίο μετρά τη διαφορά μεταξύ εσόδων και δαπανών σε μια μεμονωμένη περίοδο, το κυβερνητικό χρέος είναι ένα σωρευτικό μέτρο όλων των παρελθόντων ελλειμμάτων. Τα υψηλά επίπεδα χρέους σε σχέση με την οικονομική παραγωγή μπορούν να επηρεάσουν τα επιτόκια, τις αξιολογήσεις πιστοληπτικής ικανότητας και τον δημοσιονομικό χώρο που είναι διαθέσιμος για μελλοντικές δημόσιες δαπάνες σε ζωτικής σημασίας υποδομές, υγειονομική περίθαλψη ή εκπαίδευση.

Η συλλογή δεδομένων για το κυβερνητικό χρέος βασίζεται κυρίως σε εκθέσεις των εθνικών υπουργείων οικονομικών, των κεντρικών τραπεζών και διεθνών οργανισμών όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και η Παγκόσμια Τράπεζα. Το IMF World Economic Outlook και η Global Debt Database χρησιμεύουν ως πρωτογενείς πηγές για τυποποιημένες συγκρίσεις μεταξύ χωρών. Ένας σημαντικός περιορισμός στη συλλογή δεδομένων είναι η διακύμανση μεταξύ της αναφοράς ακαθάριστου χρέους και καθαρού χρέους. Το ακαθάριστο χρέος περιλαμβάνει όλες τις χρηματοοικονομικές υποχρεώσεις, ενώ το καθαρό χρέος αφαιρεί τα ρευστά χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία που κατέχει η κυβέρνηση. Επιπλέον, οι χώρες ενδέχεται να χρησιμοποιούν διαφορετικά λογιστικά πρότυπα, όπως η λογιστική σε ταμειακή βάση έναντι της λογιστικής σε δεδουλευμένη βάση. Ορισμένα έθνη ενδέχεται επίσης να εξαιρούν το χρέος που κατέχουν οι κρατικές επιχειρήσεις (ΔΕΚΟ) ή οι τοπικές κυβερνήσεις, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε υποεκτίμηση της συνολικής δημόσιας υποχρέωσης. Η σύγκριση περιπλέκεται επίσης από τις νομισματικές διακυμάνσεις όταν ένα σημαντικό μέρος του χρέους είναι εκφρασμένο σε ξένα νομίσματα.

Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα ενδέχεται να αναφέρουν διαφορετικά στοιχεία επειδή το ΔΝΤ χρησιμοποιεί συχνά έναν ευρύτερο ορισμό της γενικής κυβέρνησης, ενώ οι εθνικές πηγές μπορεί να επικεντρώνονται μόνο στο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης. Αποκλίσεις προκύπτουν επίσης από διαφορετικές μεθόδους αποτίμησης του χρέους είτε στην ονομαστική αξία είτε στην αγοραία αξία.

Ένας λόγος χρέους προς ΑΕΠ κάτω από 60% αναφέρεται συχνά ως σημείο αναφοράς για τη δημοσιονομική σταθερότητα στις ανεπτυγμένες αγορές. Ποσοστά άνω του 90% συνδέονται συχνά με βραδύτερη μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη, ενώ για τις αναδυόμενες αγορές, το όριο ανησυχίας είναι συνήθως χαμηλότερο, γύρω στο 40% έως 50%.

Οι πρόσφατες παγκόσμιες τάσεις δείχνουν ότι το συνολικό κυβερνητικό χρέος έχει σταθεροποιηθεί σε ιστορικά υψηλό επίπεδο μετά από μια απότομη άνοδο κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας πανδημίας. Ενώ η οικονομική ανάπτυξη βοήθησε αρχικά στη μείωση των δεικτών χρέους προς ΑΕΠ, η μετάβαση σε ένα περιβάλλον υψηλότερων επιτοκίων αύξησε το κόστος εξυπηρέτησης αυτού του χρέους. Πολλές κυβερνήσεις διαθέτουν πλέον μεγαλύτερο μέρος των προϋπολογισμών τους για πληρωμές τόκων αντί για δημόσιες υπηρεσίες. Επιπλέον, υπάρχει μια αυξανόμενη απόκλιση μεταξύ των προηγμένων οικονομιών, οι οποίες μπορούν συχνά να διατηρήσουν υψηλότερα επίπεδα χρέους λόγω της εμπιστοσύνης των επενδυτών, και των χωρών χαμηλού εισοδήματος που παλεύουν με τη ρευστότητα. Τα πρόσφατα δεδομένα δείχνουν ότι περίπου το 60% των εθνών χαμηλού εισοδήματος διατρέχουν υψηλό κίνδυνο ή βρίσκονται ήδη σε κατάσταση δυσπραγίας χρέους. Αυτό προκάλεσε διεθνείς συζητήσεις σχετικά με την αναδιάρθρωση του χρέους και τη βιωσιμότητα των τρεχουσών δημοσιονομικών πορειών σε μια εποχή δημογραφικών αλλαγών και αναγκών δαπανών που σχετίζονται με το κλίμα. Ο παγκόσμιος μέσος λόγος χρέους προς ΑΕΠ παραμένει σημαντικά υψηλότερος από τα επίπεδα που παρατηρήθηκαν πριν από την οικονομική κρίση του 2008.

Οι προηγμένες οικονομίες διατηρούν γενικά υψηλότερους λόγους χρέους προς ΑΕΠ από τις αναδυόμενες αγορές λόγω των βαθύτερων χρηματοπιστωτικών αγορών και της υψηλότερης εμπιστοσύνης των επενδυτών. Η Ιαπωνία παραμένει μια αξιοσημείωτη εξαίρεση με ποσοστό που υπερβαίνει το 250%, το οποίο χρηματοδοτείται κυρίως από εγχώριους επενδυτές. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε μέρη της Ευρωζώνης, τα επίπεδα χρέους υπερβαίνουν συχνά το 100% του ΑΕΠ. Αντίθετα, πολλά έθνη στην υποσαχάρια Αφρική και τη Λατινική Αμερική αντιμετωπίζουν χαμηλότερους απόλυτους δείκτες χρέους αλλά υψηλότερους κινδύνους δυσπραγίας χρέους λόγω των υψηλότερων επιτοκίων και της εξάρτησης από δανεισμό σε ξένο νόμισμα. Οι αναδυόμενες αγορές στην Ασία έχουν δει μια σταθερή άνοδο του δημόσιου χρέους καθώς επεκτείνουν έργα υποδομής. Εν τω μεταξύ, τα πετρελαιοεξαγωγικά έθνη στη Μέση Ανατολή διατηρούν συχνά χαμηλότερα επίπεδα χρέους κατά τη διάρκεια περιόδων υψηλών τιμών ενέργειας, χρησιμοποιώντας κρατικά επενδυτικά ταμεία για την αντιστάθμιση των υποχρεώσεων.