Rwanda Hutang Kerajaan (% daripada KDNK)

Hutang kerajaan, juga dikenali sebagai hutang awam, mewakili jumlah obligasi kewangan yang ditanggung oleh sesebuah kerajaan untuk membiayai defisit bajet dan pelaburan awamnya dari semasa ke semasa. Penunjuk ini biasanya mengukur hutang kasar kerajaan am, yang merangkumi pentadbiran pusat, wilayah, dan tempatan, serta dana keselamatan sosial. Ia paling kerap dinyatakan sebagai peratusan daripada Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK) untuk memberikan konteks mengenai keupayaan sesebuah negara untuk membayar balik obligasinya berbanding saiz ekonominya. Pengiraan melibatkan penjumlahan semua liabiliti tertunggak, termasuk bon kerajaan, bil perbendaharaan, dan pinjaman. Tidak seperti defisit bajet, yang mengukur kekurangan antara hasil dan perbelanjaan dalam satu tempoh, hutang kerajaan adalah ukuran kumulatif bagi semua defisit masa lalu. Tahap hutang yang tinggi berbanding output ekonomi boleh mempengaruhi kadar faedah, penarafan kredit berdaulat, dan ruang fiskal yang tersedia untuk perbelanjaan awam masa hadapan bagi infrastruktur penting, penjagaan kesihatan, atau pendidikan.

Pengumpulan data untuk hutang kerajaan bergantung terutamanya pada laporan daripada kementerian kewangan negara, bank pusat, dan organisasi antarabangsa seperti Tabung Kewangan Antarabangsa (IMF) dan Bank Dunia. Tinjauan Ekonomi Dunia IMF dan Pangkalan Data Hutang Global berfungsi sebagai sumber utama untuk perbandingan rentas negara yang standard. Had yang ketara dalam pengumpulan data ialah variasi antara pelaporan hutang kasar dan hutang bersih. Hutang kasar merangkumi semua liabiliti kewangan, manakala hutang bersih menolak aset kewangan cair yang dipegang oleh kerajaan. Tambahan pula, negara mungkin menggunakan piawaian perakaunan yang berbeza, seperti perakaunan berasaskan tunai berbanding berasaskan akruan. Sesetengah negara juga mungkin mengecualikan hutang yang dipegang oleh perusahaan milik negara (SOE) atau kerajaan tempatan, yang boleh membawa kepada anggaran rendah terhadap jumlah liabiliti awam. Perbandingan juga rumit disebabkan oleh turun naik mata wang apabila sebahagian besar hutang didenominasikan dalam mata wang asing.

IMF dan Bank Dunia mungkin melaporkan angka yang berbeza kerana IMF sering menggunakan definisi kerajaan am yang lebih luas, manakala sumber negara mungkin hanya menumpukan pada hutang kerajaan pusat. Percanggahan juga timbul daripada kaedah penilaian hutang yang berbeza sama ada pada nilai muka atau nilai pasaran.

Nisbah hutang-kepada-KDNK di bawah 60% sering dijadikan penanda aras bagi kestabilan fiskal dalam pasaran maju. Nisbah melebihi 90% kerap dikaitkan dengan pertumbuhan ekonomi jangka panjang yang lebih perlahan, manakala bagi pasaran pesat membangun, ambang kebimbangan biasanya lebih rendah, sekitar 40% hingga 50%.

Trend global terkini menunjukkan bahawa jumlah hutang kerajaan telah stabil pada tahap yang tinggi mengikut sejarah berikutan lonjakan mendadak semasa pandemik global. Walaupun pertumbuhan ekonomi pada mulanya membantu mengurangkan nisbah hutang-kepada-KDNK, peralihan kepada persekitaran kadar faedah yang lebih tinggi telah meningkatkan kos untuk membayar hutang ini. Banyak kerajaan kini memperuntukkan bahagian yang lebih besar daripada bajet mereka untuk pembayaran faedah berbanding perkhidmatan awam. Tambahan pula, terdapat perbezaan yang semakin meningkat antara ekonomi maju, yang sering dapat mengekalkan tahap hutang yang lebih tinggi disebabkan keyakinan pelabur, dan negara berpendapatan rendah yang bergelut dengan kecairan. Data terkini menunjukkan bahawa kira-kira 60% negara berpendapatan rendah berada pada risiko tinggi atau sudah pun dalam kesusahan hutang. Ini telah mencetuskan perbincangan antarabangsa mengenai penstrukturan semula hutang dan kemampanan laluan fiskal semasa dalam era peralihan demografi dan keperluan perbelanjaan berkaitan iklim. Purata nisbah hutang-kepada-KDNK global kekal jauh lebih tinggi daripada tahap yang dilihat sebelum krisis kewangan 2008.

Ekonomi maju secara amnya mengekalkan nisbah hutang-kepada-KDNK yang lebih tinggi daripada pasaran pesat membangun disebabkan pasaran kewangan yang lebih mendalam dan kepercayaan pelabur yang lebih tinggi. Jepun kekal sebagai pencilan yang ketara dengan nisbah melebihi 250%, terutamanya dibiayai oleh pelabur domestik. Di Amerika Syarikat dan sebahagian daripada Zon Euro, tahap hutang kerap melebihi 100% daripada KDNK. Sebaliknya, banyak negara di sub-Sahara Afrika dan Amerika Latin menghadapi nisbah hutang mutlak yang lebih rendah tetapi risiko kesusahan hutang yang lebih tinggi disebabkan kadar faedah yang lebih tinggi dan pergantungan pada pinjaman mata wang asing. Pasaran pesat membangun di Asia telah melihat peningkatan berterusan dalam hutang awam semasa mereka memperluaskan projek infrastruktur. Sementara itu, negara pengeksport minyak di Timur Tengah sering mengekalkan tahap hutang yang lebih rendah semasa tempoh harga tenaga yang tinggi, menggunakan dana kekayaan berdaulat untuk mengimbangi liabiliti.