Rwanda Dług publiczny (% PKB)

Dług publiczny, znany również jako zadłużenie państwowe, reprezentuje całkowite zobowiązania finansowe zaciągnięte przez rząd w celu sfinansowania deficytów budżetowych i inwestycji publicznych w czasie. Wskaźnik ten zazwyczaj mierzy zadłużenie brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych, który obejmuje administrację centralną, regionalną i lokalną, a także fundusze ubezpieczeń społecznych. Najczęściej wyrażany jest jako procent Produktu Krajowego Brutto (PKB), aby zapewnić kontekst dotyczący zdolności narodu do spłaty zobowiązań w stosunku do wielkości jego gospodarki. Obliczenie polega na zsumowaniu wszystkich niespłaconych zobowiązań, w tym obligacji skarbowych, bonów skarbowych i pożyczek. W przeciwieństwie do deficytu budżetowego, który mierzy niedobór między dochodami a wydatkami w jednym okresie, dług publiczny jest miarą skumulowaną wszystkich przeszłych deficytów. Wysoki poziom zadłużenia w stosunku do wyników gospodarczych może wpływać na stopy procentowe, suwerenne ratingi kredytowe oraz przestrzeń fiskalną dostępną dla przyszłych wydatków publicznych na kluczową infrastrukturę, opiekę zdrowotną lub edukację.

Gromadzenie danych dotyczących długu publicznego opiera się głównie na raportach krajowych ministerstw finansów, banków centralnych oraz organizacji międzynarodowych, takich jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i Bank Światowy. Publikacje IMF World Economic Outlook oraz Global Debt Database służą jako główne źródła standaryzowanych porównań międzykrajowych. Istotnym ograniczeniem w gromadzeniu danych jest różnica między raportowaniem długu brutto a długu netto. Dług brutto obejmuje wszystkie zobowiązania finansowe, podczas gdy dług netto odejmuje płynne aktywa finansowe posiadane przez rząd. Ponadto kraje mogą stosować różne standardy rachunkowości, takie jak rachunkowość kasowa w porównaniu z memoriałową. Niektóre narody mogą również wykluczać zadłużenie przedsiębiorstw państwowych (SOE) lub samorządów lokalnych, co może prowadzić do niedoszacowania całkowitych zobowiązań publicznych. Porównania komplikują również wahania kursów walut, gdy znaczna część długu jest denominowana w walutach obcych.

MFW i Bank Światowy mogą raportować różne dane, ponieważ MFW często stosuje szerszą definicję sektora instytucji rządowych i samorządowych, podczas gdy źródła krajowe mogą skupiać się wyłącznie na zadłużeniu rządu centralnego. Rozbieżności wynikają również z różnych metod wyceny długu według wartości nominalnej lub rynkowej.

Wskaźnik długu do PKB poniżej 60% jest często przywoływany jako punkt odniesienia dla stabilności fiskalnej na rynkach rozwiniętych. Wskaźniki powyżej 90% są często kojarzone ze spowolnieniem długoterminowego wzrostu gospodarczego, podczas gdy dla rynków wschodzących próg niepokoju jest zazwyczaj niższy i wynosi około 40% do 50%.

Ostatnie globalne trendy wskazują, że całkowity dług publiczny ustabilizował się na historycznie wysokim poziomie po gwałtownym wzroście podczas globalnej pandemii. Chociaż wzrost gospodarczy początkowo pomógł obniżyć wskaźniki długu do PKB, przejście do środowiska wyższych stóp procentowych zwiększyło koszty obsługi tego zadłużenia. Wiele rządów przeznacza obecnie większą część swoich budżetów na spłatę odsetek zamiast na usługi publiczne. Ponadto rośnie rozbieżność między gospodarkami rozwiniętymi, które często mogą utrzymać wyższy poziom zadłużenia dzięki zaufaniu inwestorów, a krajami o niskich dochodach, które borykają się z płynnością. Najnowsze dane wskazują, że około 60% krajów o niskich dochodach jest narażonych na wysokie ryzyko niewypłacalności lub już się w nim znajduje. Skłoniło to do międzynarodowych dyskusji na temat restrukturyzacji zadłużenia i trwałości obecnych ścieżek fiskalnych w erze zmian demograficznych i potrzeb wydatkowych związanych z klimatem. Globalna średnia relacja długu do PKB pozostaje znacznie wyższa niż poziomy obserwowane przed kryzysem finansowym z 2008 roku.

Gospodarki rozwinięte zazwyczaj utrzymują wyższe wskaźniki długu do PKB niż rynki wschodzące ze względu na głębsze rynki finansowe i wyższe zaufanie inwestorów. Japonia pozostaje godnym uwagi wyjątkiem ze wskaźnikiem przekraczającym 250%, finansowanym głównie przez inwestorów krajowych. W Stanach Zjednoczonych i części strefy euro poziom zadłużenia często przekracza 100% PKB. W przeciwieństwie do tego, wiele narodów w Afryce Subsaharyjskiej i Ameryce Łacińskiej stoi w obliczu niższych bezwzględnych wskaźników zadłużenia, ale wyższego ryzyka niewypłacalności ze względu na wyższe stopy procentowe i zależność od pożyczek w walutach obcych. Rynki wschodzące w Azji odnotowały stały wzrost długu publicznego w miarę rozbudowy projektów infrastrukturalnych. Tymczasem kraje eksportujące ropę naftową na Bliskim Wschodzie często utrzymują niższy poziom zadłużenia w okresach wysokich cen energii, wykorzystując państwowe fundusze majątkowe do kompensowania zobowiązań.